De eerste keer naar de kinderopvang, slik! #Sharon

Met klamme handen en vlinders in mijn buik loop ik met mijn kleine meisje in de draagzak richting de kinderopvang. Mijn benen lijken wat slapper dan normaal en ik sla mijn beide armen stevig om Marlie heen. Papa is net zo gespannen als ik en onderweg raak ik tot twee keer toe de draad van ons gesprek kwijt. Het is zover, de eerste wen-uurtjes op de kinderopvang.

Ik heb als mama het “voorrecht” gehad dat ik bijna een jaar lang fulltime mama heb kunnen zijn. Ik zie het als een voorrecht omdat er best veel mama’s zijn die na het zwangerschapsverlof weer aan de slag moeten. Maar nu is het dan zover, ook Marlie gaat naar de kinderopvang. Rationeel houd ik een stevig gesprek met mezelf dat het de juiste keuze en tijd is, maar mijn gevoel laat zich niet zomaar aan de kant zetten.

Lees ook

Ik heb me urenlang door de do’s en dont’s geworsteld en vele verhalen van mama’s online gelezen. Na lang wikken en wegen ben ik voor een kinderopvang gegaan om de hoek. Een lieve pedagogisch manager en een korte rondleiding door een keurig opgeruimde locatie resulteerde in een hoop papierwerk en twee wenmomenten. Nu is het zover, het eerste wenmoment.

Tijdens de intake kijk ik met een enorm schuldgevoel naar Marlie. Ze is het prachtigste wat mij is overkomen en nu laat ik haar zomaar in de steek. Na alle vragen beantwoord te hebben zet ik haar op de grond en kruipt ze vrolijk rond. Dan is het moment daar; afscheid nemen en gaan. Ik geef haar een dikke knuffel en een kus en voel de brok in mijn keel groeien. We zwaaien als we naar buiten lopen en ons kleine muisje zwaait vrolijk terug.

Nog voor de deur sluit voel ik tranen stromen over mijn wangen. Komt die overpriced zonnebril ook nog eens van pas. Via een persoonlijke app-groep worden we netjes op de hoogte gehouden, maar de tijd kruipt voorbij. Compleet gedesoriënteerd loop ik door de stad met mijn telefoon in mijn hand.

En ineens realiseer ik het … de tweestrijd van werkende mama’s. Je schuldig voelen dat je niet bij je kleintje(s) bent, maar aan het werk. En het schuldgevoel dat je de ruimte die je ervaart ook heel prettig vindt. Genieten van rustig alleen naar de wc gaan, het drinken van warme koffie en het voeren van een volwassen gesprek.

Nu is het besef er, nieuwe fase breekt aan … Ik laat mijn kleine meisje een stukje los.

Heb je de vorige blog van Sharon al gelezen? Hij is prachtig. Lees ‘m hier. 

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (2)