De eerste verjaardag: ‘Help, hij is geen baby meer!’ #gastblog

Op 28 Augustus werd mijn zoon Jax één jaar. Uiteraard gingen we dat vieren en was ik al lang bezig met ideeën verzinnen, uitnodigingen en cadeaulijstjes maken. Toch zag ik er erg tegen op … mijn kleine baby één jaar. Help, dan is hij geen baby meer.

Ik kon het nog niet bevatten, mijn baby werd één jaar. Hij groeit zo snel en daar keek ik zo tegen op. Hoewel dat de reden was, gaf ik de schuld aan de zwangerschap van ons tweede kind. Ik vertelde dat het hoogzwanger zijn en de hormonen ervoor zorgden dat ik er zo tegenop keek. De echte reden wilde ik eigenlijk niet vertellen.

Lees ook

Toen het eenmaal 1 augustus was en de dagen voorbij vlogen, begon de knoop in mijn maag steeds groter te worden. Ik kon spontaan beginnen met huilen als ik hem ineens op zag staan of mij met een gulle lach betoverde. Ik vroeg me steeds af: ‘Waarom ben ik zo’n emotioneel wrak aan het worden?’

Uiteindelijk ging zijn feestje snel voorbij, hij is super verwend met mooie cadeaus. Ook tijdens het zingen ‘Lang zal hij leven’ heb ik me groot kunnen houden zodat niemand iets merkte over mijn gemoedstoestand. Daar had ik mij mooi doorheen gebluft.

Toen was het 27 augustus, alweer één jaar geleden dat ik begon met bevallen. De hele dag had ik flashbacks naar een jaar geleden, niet te beseffen dat dat jaar zo snel was gegaan. Veel vragen dwalen door mijn hoofd: ‘Heb ik wel genoeg genoten afgelopen jaar? Doe ik het wel goed? Waarom gaat het zo snel? Waarom is de bevalling zo gegaan? Ik heb geen baby kind meer!’

Ik huilde constant om alles. Eindelijk (maar ook jammer), was het 28 augustus, tijd om afscheid te nemen van de term baby en op naar de volgende fase, peuter. Ik voelde me stabieler als de dag ervoor, maar was verbaasd over mijn extreme mental break down.

Een collega die wist dat ik een emo-wrak aan het worden was, naarmate de verjaardagsdatum dichterbij kwam, appte om te vragen hoe het ging. Ik draaide er een beetje om heen en vertelde dat het goed ding en het wel voornamelijk de hormonen wel  zullen zijn. Ze antwoordde doodleuk: “Oh nee hoor, ieder jaar is leuk, maar ook net zo lastig”.

Mijn eerste gedachte? ‘Oh nééé. Dat belooft veel goeds voor volgend jaar.’

Hoe voelde jij je na de eerste verjaardag van je kind?

Deze gastblog is geschreven door een anonieme mama.

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (1)