De eerste verjaardag van je baby: hoezo hiep hiep!? #Gastblog

“Gefeliciteerd, je zal wel trots zijn. Geniet van vandaag met jullie kleintje-dat-niet-zo-klein-meer-is en beleef vooral dat mooie moment van de bevalling nog maar een keer!”

Sorry!?

Lees ook

Een lief bedoelde felicitatie op de eerste verjaardag van ons kleine mannetje. Ik zucht diep en typ terug: “Ga ik zeker doen, dankjewel!”, zonder er een woord van te menen. Ik voel me namelijk helemaal niet blij. Ik sta keihard te huilen.

Dat ‘mooie’ moment van de bevalling was in mijn geval een achtbaan van 56 uur, waarin we van een groeiecho bij 35 weken (bedoeld om mij gerust te stellen) via ziekenhuisopname, allerlei metingen, discussies en overleg tussen gynaecologen, weeënopwekkers, zorgen en paniek uiteindelijk belandden bij een spoedkeizersnee. Het resultaat was natuurlijk onovertroffen: het meest perfecte en godzijdank gezonde wezentje dat ik ooit gezien had was geboren.

En toch, nu, een jaar later, kan ik niet blij zijn. We vieren zijn geboorte één jaar geleden. Alleen … alle onzekerheid, paniek en de heftige bevalling. Dat is allemaal ook één jaar geleden. En dat kan en wil ik niet ‘vieren’; elke herinnering hieraan vind ik moeilijk.

Waarom? Ik voel me schuldig. Een dikke vier weken voor de uitgerekende datum moest de bevalling ingeleid worden, omdat de navelstreng niet goed doorbloed was. Oftewel, ik gaf mijn zoontje niet voldoende voeding. Dat neem ik mezelf (nog steeds) kwalijk. Ik denk dan als zijn geboortedatum me niet aanstaat, dan had ik hem in mijn buik maar beter moeten verzorgen, toch? Het kan me niets schelen dat ik daar geen helemaal geen invloed op had, ik ben toch zijn moeder? Dat is gewoon mijn taak. Dus: mijn schuld.

Ja. Welkom in mijn hoofd.

Ik was trouwens zo’n panische zwangere die absoluut geen grammetje carpaccio of ‘huisgemaakte mayonaise’ at, geen druppeltje alcohol dronk en zich suf zocht naar alle feitjes en weetjes omtrent een zwangerschap om maar niets te missen. De artsen hebben me in alle toonaarden verzekerd dat dit me is overkomen en niet door mij is veroorzaakt. Ik wéét dus dat ik mezelf niets kwalijk hoef te nemen. Maar toch. Op deze manier bevat het terugdenken aan één jaar geleden vrij weinig ‘hiep hiep’.

Daar sta ik dan, door mijn paniekerige tranen heen een uitleg te stamelen tegen mijn man, maar écht uitleggen lukt niet. Nu voel ik me weer schuldig dat ik niet eens blij kan zijn op de verjaardag van mijn kind. Zucht. ’s Middags, wanneer ik weer bedaard ben en in een huis vol visite zit, vraagt een mede-mama hoe het eigenlijk met mij gaat vandaag. Ik biecht mijn huilbui op. Zij kijkt me begripvol aan en zegt: “En dan helpen lieve woorden niet hè? Dan moet je gewoon even huilen…”.

Het zorgt er niet voor dat ik mijn schuldgevoel kan loslaten. Het zorgt er niet voor dat ik met plezier naar mijn bevalling terugkijk. Maar ik kan eindelijk ontspannen. Het is oké, dat ik het niet oké vind. Het is oké, dat ik moet huilen. Het is allemaal oké. Hiep hiep hoera!

Deze gastblog is geschreven door Lindsay, mama van Jesper.

Lees ook: Als baby’s toch eens konden praten #Gastblog

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (3)