De mannengriep: waarom je er nóg een kind bij hebt als je man ziek is

Afgelopen maandag was onze dochter jarig en dat feestje vierden we zondag, de dag ervoor. Het feestje was geslaagd, ondanks dat ik me zo beroerd voelde. Pijn in mijn kop, keel, nek, rug, koorts, de hele rambam. Terwijl ik zondagochtend in de keuken een chocoladetaart stond te bakken dacht ik tot drie keer aan toe dat ik door mijn knieën zou zakken van ellende, maar ik bleef volharden en het resultaat smaakte iedereen.

Ik neem zelden paracetamol, dus ik kwam de dag prima door op een handjevol van dat spul. En omdat ik redelijk sfeergevoelig ben en erg makkelijk over te halen, ging ik me gezellig mee te buiten aan de alcoholische versnaperingen. Toen de visite vertrok, kon ik het keukengerei weer tevoorschijn halen om 35 cupcakes te bakken. Ik wil niet zeuren verder, maar 35 cupcakes! Op de crèche was het nog een bescheiden dozijn, maar de basisschool is klaarblijkelijk de Eredivisie, daar heb je gewoon 28 sterspelers en 7 coaches. Tegen de tijd dat ik eindelijk klaar was met bakken en opruimen, kon je me uitwringen. De volgende ochtend waren de kindertjes gewoon weer om acht uur in het gareel. Na de cup cake drop off bij school begaf ik me naar het werk met een zwaar hoofd. En dat zware hoofd bleef de rest van de week. Aldus mijn ziekteverloop.

Lees ook

Dan wil ik het nu graag over de comapatiënt hebben die hier al drie dagen in bed ligt. Bij hem kwam de keelpijn als een tsunami opzetten. Hij kon niet meer lopen, niet eens meer praten. Waren we getrouwd dan had hij een punt gehad met zijn ‘in ziekte en in gezondheid, in voor- en tegenspoed’, maar hij heeft me niet gevraagd, dus die vlieger gaat niet op. En ik kan er niets aan doen, jullie zullen me wel een enorm secreet vinden, ik kan gewoon geen medelijden met hem hebben. Waar ik een grenzeloos geduld heb voor zieke kindjes, of ernstig zieke mensen, kan ik een griepje van mijn eigen vent niet handelen.

Hij was er van overtuigd dat hij een keelontsteking had. ‘Waarom ga je dan niet naar de dokter?’ vroeg ik, toen ik net een kopje thee met honing voor hem neergezet had. Hij greep zijn voorhoofd, zakte onderuit in de stoel en keek gepijnigd. ‘Ik wil geen antibiotica.’ ‘Tja…’ zuchtte ik. Ik volgde net Outlander op Netflix en moest denken aan ongelofelijk knappe Schotten die met schouders uit de kom en schotwonden gewoon nog dagen doorreden op hun paard, zonder te morren, zonder ook maar te zeggen dat ze pijn hadden. En toen keek ik weer naar het zielige hoopje man dat in mijn favoriete chaise longue zat.

‘En hoe kom ik dan bij de dokter?’ vroeg hij getergd. Ik kon alleen maar staren. Vroeg hij werkelijk aan de vrouw die met uitgerekte flamoes, een tien pond zware net gebaarde baby en bloedend als een rund naar het ziekenhuis moest hoe hij met een griepje en misschien (ik had zo mijn twijfels) een keelontsteking bij de dokter moest komen die 500 meter bij ons huis vandaan zit? ‘Als je wilt kan ik een ambulance bellen?’ schaterde ik, terwijl ik mijn jas aantrok om naar mijn werk te vertrekken.

Lees ook: Moedergevoel of overbezorgd?

Jordana Querido

Jordana Querido (36) heeft samen met Rubin vier kinderen; Aaf een krullenkoppie van vijf, Sam een kroeskoppie van drie, Sim een zevenjarige Europese korthaar en Maus een lapjespoes van zeveneneenhalf. One big happy household. Met een carrière als head of sales & productmanagement, een roman die nog af moet, twee kids en een man met een eigen zaak, probeert ze toch ook nog de vrijbuiter te zijn die ze vroeger was. Hoe zij omgaat met het chronische slaapgebrek, de kids en eigenlijk gewoon met alles, lees je in haar blogs op JQtells.com.

Leave a comment (3)