De peuterpuberteit is begonnen en ik ben er echt niet klaar voor #Sharon

En daar ligt ze dan … languit gillend, huilend en schreeuwend op de grond. Hét beeld wat ik als onwetende ‘niet ouder’ zo kon veroordelen. Ik voel de warmte uit mijn hoofd schieten en schrik van mijn eigen reactie op dit tafereel. De schaamte overvalt me en ik probeer mezelf inwendig toe te spreken om rustig te blijven.

Overal zijn ogen op mij gericht en hoezeer ik ook zeg dat het mij niet raakt, blijkt het niet het geval. Een deel van mij is gefrustreerd en wil boos worden en het andere deel snapt dat ze haar grenzen aan het verkennen is en wil haar de ruimte geven.

Lees ook

Maar even … hoezóóó deze enorme uitbarsting nu? Net op het moment dat we met opa en oma willen gaan eten in een restaurant? Waarom deze timing? De hele dag was het een soort van oké geweest, maar waarom nu?

Deze uitbarsting komt, omdat ze van mij niet met de kaarsen mocht spelen. Diezelfde kaarsen die ze al twee keer had uitgeblazen en waarvan het decoratiezand als een klont vormt met het kaarsvet. En ja, ik had meegenomen: tekenspullen, klei, pop, boerderijdieren en als laatste redmiddel de iPad met diverse spelletjes.

Ik hou eigenlijk altijd rekening met haar, met haar ritme en hoe zij zich voelt. Normaal gesproken vraag ik haar bij verdriet of frustratie of ze een knuffel wil en laat ik haar naar mij toe komen. Dit werkt heel goed om ervoor te zorgen dat ze niet in de overdrive van de woedeaanval schiet.

Maar dit keer voelde het echt anders. Ik werd vol geconfronteerd met mijn eigen gevoel van ‘onvrede’. Onvrede … de term die mijn gevoel het beste omschrijft. Want hoezeer ik mij ook besef dat Marlie het niet expres doet en dat het een ontwikkeling is die ze doormaakt, raakt het me.

Ik wil hier geen stempel aan hangen van het alleenstaand ouderschap, want ik geloof dat elke ouder/verzorger wellicht dit soort momenten heeft. Het opvoeden is begonnen … en ik ben er echt niet klaar voor, want wat is dat toch spannend. En het feit dat ik het mij persoonlijk aantrok, toont aan dat ik naar binnen moet gaan kijken waar dat vandaan komt.

Ik heb bewust gekozen voor deze waterval van liefde in mijn leven, maar hoezeer ik ook aangaf meer tijd voor mezelf te gaan nemen, deed ik dat niet. Het moederschap is voor mij één van de grootste levenslessen in het bewaken van je grenzen. Want een gebalanceerde ouder maakt het leven gewoon leuker.

En de volgende ochtend wordt ze wakker en slaat ze haar armen om mijn nek en zegt ze zachtjes: “Ik hou van jou mama” en ben ik weer alles vergeten. ♡

Meer blogs van Sharon lezen?

Volg je WIJ al op Instagram?

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (5)