De relatiedip: memoires van een oververmoeide mama #Sharon

En daar staan we dan … lijnrecht tegenover elkaar. Ik herken je niet meer en weet ook niet wie ik zelf ben geworden. Het ouderschap eist zijn tol en ik voel me eenzaam in onze relatie. Ik lijk Chinees te spreken en jij Japans, want tot elkaar komen is er niet bij. Jij loopt de deur uit en ik blijf geëmotioneerd achter in ons huis. Niets voelt meer als vroeger, de vroeger voordat ‘we’ zwanger werden.

Ik kijk naar mijn reflectie in de spiegel en vraag me af wie deze vreemde vrouw is. Een vermoeid, verwaarloosd en getekend gezicht kijkt me aan. Rommelig haar, slonzige kleding en comfortabele onderbroeken die ik alleen had aangeschaft voor de kraamperiode. Ik ben mezelf ergens kwijtgeraakt in mijn toewijding aan het moederschap.

Lees ook

Ik verwijt hem dingen die ik zelf in de hand heb gewerkt, omdat ik dacht dat ik het beste voor ons spruitje kan zorgen. Ik heb je ontheven van bepaalde verantwoordelijkheden die ik nu ineens van je verlang. De conclusie luidt: Ik ben moe. Doodmoe. 

In plaats van een volwassen gesprek zoeken we beide ons gelijk. Je mist de gelukkige mij, de aandacht en het samenzijn. Ik had ouderschap mij zo anders voorgesteld, maar maandenlang gebroken nachten achtereen hebben onze energie weggezogen.

De zin ‘misschien is het beter uit elkaar te gaan’ valt, waarop alle sluizen opengaan en alles eruit komt. Het is alsof er een stortvloed aan opgekropte emoties loskomt, waarbij ik mijn ziel blootgeef. De woorden die je zegt snijden en mijn ego wil wel schreeuwen dat ik die dingen doe om ons kind het beste te geven. De teleurstellingen, de frustratie dat je dingen niet ziet en ik alles moet vragen, maar bovenal mijn onzekerheid. Intimiteit is namelijk ver te zoeken en dat vreet aan me. Vooral vanwege het feit dat mijn lichaam zo vreselijk veranderd is.

En ineens valt het kwartje … er is werk aan de winkel! Ik moet opzoek naar de mama uitvoering van Sharon. Terug naar een nieuwe vorm van mezelf. Terug naar wij samen met ons kleintje.

Geëmotioneerd doen wij beide ons pleidooi en beloven we ons beterschap. Ik zal vragen als ik wat van je wil. Ik zal zeggen als iets mij stoort. Ik besef mij weer dat je die glazen bol echt niet hebt en dat mijn vermoeide versie niet te lezen valt.

Marlie gaat niet stuk van een truitje dat verkeerd zit, van een luierwissel die net een paar minuten langer duurt of het net iets langer laten huilen als ze een verdrietige bui heeft. Jij doet wat je doet met je hart en met liefde en dat blijft de essentie.

Het plan is dat als onze spruit naar bed is, telefoons aan de kant gaan, de tv uit gaat of we kijken samen iets leuks. Ook gaan we elke maand een date plannen. We gaan ervoor! Ik ga het los laten, omdat alles wat in mijn ogen beter kan, niet opweegt tegen ongelukkige ouders die uiteindelijk zelfs uit elkaar kunnen gaan.

Lees meer blogs van Sharon

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (8)