De zwangerschap van Marloes: ‘Ik maak antistoffen aan die schadelijk voor de baby zijn!’

Ik ben zwanger en dus gaan we naar de verloskundige. Altijd spannend. Tijdens de eerste controle krijgen we het over mijn vorige zwangerschap en bevalling. Mijn lichaam heeft toen in de laatste fase van mijn die zwangerschap antistoffen aangemaakt. We zetten dus nu direct vaart achter het eerste bloedonderzoek. Hoe het precies zit en wat dit voor risico’s met zich mee kan brengen, kunnen de artsen op dit moment niets zeggen. Aangezien we kort hierna op vakantie gaan, willen we van te voren bloed laten prikken, zodat we eerder de uitslag hebben.

We vertellen het goede nieuws aan onze ouders, omdat we bang zijn dat er misschien ook slecht nieuws komt. Het is dan wel zo fijn als je dat ook kunt delen. Met negen weken zitten wij in Frankrijk en de familie is op de hoogte.

Lees ook

Op vakantie ben ik heel ziek met hoge koorts en begin ik me zorgen te maken over de zwangerschap. Eenmaal terug, gaan we weer op controle. Er zijn nog geen uitslagen en het overleg heeft nog niet plaatsgevonden met de gynaecoloog.

Een week later blijkt dat ik nog wel antistoffen in mijn bloed had, maar hoe gevaarlijk ze voor de baby in mijn buik zijn, kon niemand zeggen. Wel kunnen we nog een extra bloedonderzoek doen, een heel speciale, waardoor ze de bloedgroep van de baby kunnen vaststellen. Daarvoor moeten mijn man en ik tegelijk geprikt worden en het bloed meteen naar Sanquin. De dames bij de bloedbalie raken er helemaal van in de stress, want dit onderzoek kennen ze niet. Ruim een uur later en vier extra buisjes bloed (want ja, dan hadden ze sowieso genoeg) staan we weer buiten.

Het blijft onduidelijk en dus slaan onze familieleden aan het googelen. Geloof me, daar word je niet vrolijk van. Elke keer als ik daarna het goede nieuws vertel, kan ik niet enorm blij zijn. Ja ik was zwanger, zo fijn, maar hoe zou het gaan lopen?

Na 10 weken onzekerheid worden we eindelijk doorgestuurd naar de gynaecoloog. Door een miscommunicatie, daar nog 1,5 uur wachten kunnen we eindelijk al onze vragen stellen. Helaas kan de gynaecoloog ons niet heel veel meer vertellen. Wel weten we dat de baby helaas het ‘verkeerde’ bloedtype heeft en mijn antistoffen gevaarlijk zijn. Ik moest grote honden e.d. vermijden, omdat alles wat te hard mijn buik raakte gevaarlijk kon zijn. Van belang is om zo ver mogelijk in mijn zwangerschap te komen, zonder medisch ingrijpen (lees: een bloedtransfusie terwijl de baby in mijn buik zit of een opgewekte eerdere bevalling) te voorkomen. Maar hoe groot de kans is dat het mis zal gaan, is niet te voorspellen.

Inmiddels gaan we elke week op controle. Ook moet ik om de zoveel weken een bloedonderzoek laten voeren. Elke keer doen ze een echo om alles in de gaten te houden. Baalde ik de eerste zwangerschap nog dat ik maar drie keer een echo had, zo erg is het nu om iedere keer in spanning te zitten bij die echo. En wat was ik bang als ik bijvoorbeeld ging zwemmen. Bang dat er iemand per ongeluk in mijn buik zou trappen. Als ik onze dochter Julia verschoon en zij trapt me, dan ben ik bij de volgende echo ontzettend nerveus.

Maar zo halen we de 26 weken (feest!). De gynaecoloog bereid mij al langzaam voor op een ingeleide bevalling met 37 weken. Ik ben dolblij als we dat halen. Uiteindelijk wordt het februari, de baby zit nog veilig in de buik en zelfs de gynaecoloog weet steeds beter de waardes te bepalen. We krijgen voorrang bij afspraken, omdat wij dat gezin zijn die er elke week heen moeten. Manlief laat mij gelukkig nooit alleen gaan, omdat we nooit weten hoe de afspraak loopt.

Als ik de 37 weken haal, gaat alles goed en mogen we nog een week door. Met 38 weken gaat het ook nog goed, maar de baby is nog heel licht in gewicht. We besluiten nog een week te wachten. Als ik 39 weken zwanger ben, vraagt de gynaecoloog of ik ingeleid wil worden. Ik weet zeker dat hij nu zelf komt (dat deed Julia tenslotte ook). 😉

Uiteindelijk zit ik met 40 weken weer op controle. En wat was ik moe van alle spanningen tijdens de zwangerschap en al die controles. Tegelijkertijd ben ik zo blij dat hij nog veilig binnen zit. Vooral mijn gevoel dat ik eerder zou bevallen en ik mij nu dus voelde als iemand die al zo’n 43 weken zwanger was, deed ons besluiten dat het nu een goed moment was om hem te gaan halen. Als hij met 40 weken en drie dagen in mijn armen ligt, ben ik ontzettend blij en opgelucht. Een geweldig gezond zoontje. Wauw!

Ongelooflijk hoe het is gelopen en hoe groot mijn blauwe wolk tijdens de kraamweek was!

Geschreven door Marloes.

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden)  naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort online.

Volg je WIJ al op Instagram?

 

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Leave a comment (1)