Do or don’t: corrigeer jij het kind van een ander?

Soms zie je een kind iets doen wat zó niet oké is, dat je er het liefst iets van wilt zeggen, maar je je afvraagt of het wel aan jou is dat te doen. Ik zat laatst midden in zo’n situatie! Ik was op een zonnige middag met mijn dochter van 3,5 in een speeltuin met een groot terras vol loungebanken, waar zo’n beetje alle ouders onderuit gezakt zaten met een wijntje in de hand, verdiept in een boek, tijdschrift of hun smartphone. Jammer genoeg was dat niet voor mij weggelegd, want mijn dochter wilde graag alles samen met mama doen. Ook leuk!

Na het schommelen, durfde ze het eindelijk aan om te gaan springen op het springkussen. Wel met mama’s hand stevig vast, want volgens haar waren de jongetjes van een jaar of 5, die ook aan het springen waren een beetje te wild. Wild waren ze zeker, en het ging er met de minuut wilder aan toe. Duwen en trekken werd schoppen en slaan.

Lees ook

‘Beetje rustig aan hé jongens’ riep ik, maar geluisterd werd er niet. M’n dochter werd ondertussen bang, dus ik stelde voor om naar de zandbak te gaan. Ik keek nog naar de ouders op het terras met een blik van ‘hallo, letten jullie een beetje op’, maar niemand keek op of om. Toen ik me wilde omdraaien zag ik één van de jongetjes (die de boel al langer ‘terroriseerde’ in de speeltuin) de ander op de grond duwen en hem een paar keer hard slaan op het hoofd. Het leek een bewuste actie, want er was hem al een paar keer gevraagd om zachtjes te doen. Het jongetje dat werd geslagen begon uiteraard tranen met tuiten te huilen en rende naar zijn ouders.

En daar stond ik dan. In een figuurlijke spagaat. Ga ik hier wel of niet iets van zeggen? Het jongetje dat sloeg kwam er nu zonder consequentie vanaf, want geen papa of mama die op hem lette. Aan de ene kant vind ik dat dit soort agressief gedrag niet onopgemerkt mag blijven. Aan de andere kant is dit wel zo’n moment waar kinderen voor zichzelf leren opkomen. Ik weet niet waar ik goed aan heb gedaan. Daarnaast denk ik, als je als ouder een oogje in het zeil had gehouden in plaats van compleet opgaan in je smartphone met een wijntje in je hand, dan had je het gewoon zien gebeuren en kunnen reageren!

Wat zouden jullie doen? Iets zeggen van het gedrag van andermans kind dat niet door de beugel kan of toch niet?

Lees ook: Opvoeden via Triple-P?

Danielle Lek

Danielle is verloofd met haar grote liefde Sjors en mama van pittige peuter Senna en vrolijke baby Quinn. Werkt als Communication Manager, blogt op www.mamasandmore.nl, wordt relaxed van yoga en krijgt energie van zingen en gek doen met haar kinderen!

Leave a comment (19)