Ellen werd moeder op haar 20e: ‘Ik had geen flauw benul van het moederschap!’

Ik zal het nooit vergeten. Het was 2 augustus. Ik was toen 19 jaar en had sinds mei ‘verkering’. Een heel ander type dan mijn voorgaande vriendjes. Hij zette mij met beide benen op de grond. Dat had ik nodig. Ik was een dromerige student die vaker in het café zat dan in de klas. En toen ‘hij’ kwam was er rust. 

Op 2 augustus deed ik een zwangerschapstest. Uitblijvende menstruatie, gevoelige tepels … het werd tijd om toch maar te testen. En ja hoor, BAM. Daar stond het. Twee duidelijke lijnen geven het aan: ik ben zwanger.

Lees ook

Dagen, weken en maanden vliegen aan me voorbij. We besluiten te trouwen, want we gaan hiervoor. Samen kunnen we dit. Wat ‘dit’ betekende? Ik had er geen flauw benul van, maar ik ging hier snel achterkomen. Op 13 november, nog geen maand na mijn 20e verjaardag trouwden we op een prachtige herfstdag. We zoeken op dat moment naar een geschikte woning en vinden dit. Alles erop en eraan, een echt grote-mensen-huis.

Wanneer ik bijna twee weken over tijd ben en ons kind er nog niet is, word ik opgenomen in het ziekenhuis vanwege een te hoge bloeddruk. Het moment is daar: “Mevrouw van den Dolder, we gaan u inleiden”, waarop ik onbenullig antwoord: “Uh … ja goed hoor”. Tja het kind moet eruit, dus we laten het maar gewoon gebeuren.

Wat weet ik er nou van?

Op 7 april worden om 07.00 uur mijn vliezen doorgeprikt. Het infuus is aangekoppeld en de weeën zijn in volle gang. Op het moment dat ik moet spugen komt de zuster en “raadt me aan” een ruggenprik te nemen. Ik kan de pijn aan en de tijd verstrijkt. Het is 16.00 uur en ik mag gaan persen. “Uhh dat is gewoon drukken toch?”

Wat weet ik er nou van?

Ik druk, ik pers, maar het lukt me niet. Ruim vijf kwartier persen en moet het nu toch wel gaan lukken, want anders moet er alsnog overgegaan worden op een keizersnee. Met de pomp, een knip en een laatste pers is daar om 16.45 uur onze dochter Mirthe Julia. “Zo, klaar. Toch?”

Wat weet ik er nou van?

Nee nog niet klaar … placenta eruit, hechtingen erin, nu ben je klaar. Ze leggen Mirthe op mijn borst. Ze huilt. Ik ben een moeder, maar zo voel ik me niet. Ik ben een meisje, met een kind. Zo voel ik me wel.

Eenmaal op de kamer komt de familie langs. Oma’s en opa houden haar trots vast. “Hier Ellen, houd jij haar maar lekker vast”, zegt mijn schoonmoeder. “Nee hoor, hou jij haar maar vast”, hoor ik mezelf zeggen. Wat moet ik nu met haar doen?

Wat weet ik er nou van?

Het eerste jaar vloog voorbij en na Mirthe kwam er nog een kind bij, Ruben. Nog steeds leef ik in een soort roes waarbij ik niet het idee had volledig de controle over mijn eigen leven te hebben. Eerlijk is eerlijk, dit heeft een hele tijd geduurd. Ik wilde vooral heel erg bewijzen dat het leven niet ophield na kinderen krijgen. Ik wilde doen wat mijn leeftijdgenoten deden, stappen en lol maken. Bewijzen dat je leven niet stopt?

Aan wie? Ehm … vooral aan mezelf.

Uiteindelijk leerde ik genieten van de kleine dingen, kleine mijlpalen die voor mijn vriendinnen wellicht niet zo interessant waren. Maar voor mij een big deal. Eerste tandjes, eerste stapjes, eerste woordjes en eerste plasjes op het potje. Ik begon in te zien dat dít toch hele belangrijke dingen waren en wanneer ik dan toch in de stad was, vroeg ik me af wat ik daar deed … eindelijk. Langzaamaan wende de situatie en voelde ik me steeds meer echt moeder worden.

Ik was 19 jaar en werd zwanger. Ik wist niet wat ik deed, ik wist niet wat ik moest doen. Durfde geen hulp te vragen, want ik wilde laten zien dat ik het wel kon. En ik kon het ook, maar niet alleen. Want ‘hij’ stond nog steeds naast mij en na héél veel hobbels op de weg staat hij daar nog steeds. Mirthe is inmiddels 7,5 jaar en Ruben is 6. Ze zijn gelukkig en ze zijn gezond en wij ook. Samen kunnen we dit dus echt.

Het was een pittige tijd, ik was een ‘kuukn’, zoals we dat hier in Twente zeggen. Ik wist nergens wat van en boven alles, was ik nog niet volwassen. Ik was er niet klaar voor. Maar het gebeurde toch. Nooit zou ik mijn dochter (noch mijn zoon) willen missen en heel eerlijk … nóóit zal ik aanraden om op je 20e moeder te worden. Ga naar school, volg een studie, heb verkering en ben vrijgezel. Ga reizen, ga stappen, leef!

Maar goed, wat weet ik er nou van? 😉

Geschreven door Ellen, mama van Myrthe Julia en Ruben.

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Volg je WIJ al op Instagram?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Reageer op dit bericht