En dan ben je opeens medisch zwanger … #Giulia

‘Groeit goed, hè?!’ Enig idee hoeveel pijn je iemand kunt doen met die opmerking? Ik had geen flauw idee. Tot ik te horen kreeg dat ons meisje juist niet zo goed groeide. Ja, mijn buik groeit goed! Maar vanaf 30 weken ben ik dus wel medisch zwanger, want niet alles groeit zo goed als je vanaf de buitenkant verwacht …

Na de 20-wekenecho belandden we al even in een rollercoaster. Haar hoofdje zou te klein zijn, dus werden we doorgestuurd naar het academisch ziekenhuis in Maastricht. Ik heb een heleboel tranen gelaten, maar in Maastricht werd ons meisje alsnog helemaal goedgekeurd. Feest!

Lees ook

Voor zolang als het duurde dan. Met 27 weken kregen we een groeiecho. Stiekem vond ik het toch wel een klein beetje spannend, want stel dat er nu iets mis zou zijn met haar hoofdje? Het antwoord op die vraag kreeg ik helaas al vrij snel. De verloskundige kon er niets anders van maken dan dat alles er uitstekend uitzag, maar dat ze ons op basis van de hoofdomtrek toch weer naar Maastricht moest sturen. Dit keer verlieten we de verloskundigenpraktijk echter heel anders, want deze situatie kenden we. Vol goede moed vertrokken we een paar dagen later naar Maastricht. Hier zou ons meisje vast alsnog weer helemaal goedgekeurd worden!

Helaas. Dit keer waren ze het in Maastricht met de verloskundige eens. Haar hoofdje liep twee weken achter, terwijl haar buikje en beentjes prachtig op schema liepen. Dat vonden ze toch wel een reden tot zorg. Het feit dat zij dat vonden, was natuurlijk voor ons voldoende reden om ons veel meer zorgen te maken. We prikten bloed om uit te sluiten dat ik een infectieziekte had die haar hersenen aan zou kunnen tasten en maakten een nieuwe afspraak voor over twee weken, om te bekijken of ons eigenwijze meisje in ieder geval haar eigen weg zou vervolgen.

In een vlaag van bewustzijn ving ik termen op als MRI, inleiden en ontwikkelingsachterstand. Hoe meer ze vertelden, hoe minder er daadwerkelijk bij mij binnendrong. Het belangrijkste dat ik onthield was dat de volgende afspraak cruciaal zou zijn. Zou ze dan nog steeds twee weken achterlopen, maar wel volgens haar eigen curve gegroeid zijn, dan zou het prima zijn. Zou haar hoofdomtrek alleen maar meer gaan afwijken, dan zou dat reden zijn om ons echt zorgen te gaan maken.

Die twee weken wachten waren dan ook best wel slopend. Gelukkig hadden we afleiding, doordat haar kamertje arriveerde en we nog een poging kregen om onze eigenwijze dame in 3D te zien. Toen het eenmaal zover was, was ik minder zenuwachtig dan ik had verwacht. Op het moment dat ik op het scherm 26+5 zag verschijnen, voelde ik direct een soort van rust over me komen, maar toch ook enige spanning ontstaan. Ik was immers 29 weken en 3 dagen zwanger vandaag, dus ze liep nog altijd meer dan twee weken achter. Maar als ik het me goed herinnerde, werd ze de vorige keer volgens haar hoofdomtrek op 24+5 geschat, wat zou betekenen dat ze dus wel exact twee weken was gegroeid in twee weken tijd. En nu, wat betekende dit?

De gynaecologe werd erbij gehaald en samen bespraken ze wat ze zagen. Het luchtte me al enorm op dat ik de gynaecologe hoorde zeggen dat ze de ontwikkeling van de plooien in de hersenen er mooi uit vond zien. “Heel mooi zelfs!” Ons meisje was volgens haar eigen lijntje verder gegroeid, máár haar hoofdje was alsnog wel erg klein. Voor hen toch voldoende reden om ons over te dragen aan de gynaecoloog in ons eigen ziekenhuis. Geen verloskundige meer, geen poliklinische bevalling meer. Vanaf nu ben ik medisch zwanger.

Tja, dat was wel even slikken. Een ziekenhuis is toch iets heel anders dan een verloskundigenpraktijk en de band met een gynaecoloog zal zeker in zo’n kort tijdsbestek zelden zo goed worden als die met een verloskundige. Terwijl ik heel hard aan het idee wen dat ik op het moment van schrijven over drie dagen afscheid moet nemen van de verloskundige, troost ik mezelf met de gedachte dat ik de hele wereld aankan zolang ik ons meisje over een week of tien maar in mijn armen heb en de artsen hoor zeggen dat ze er kerngezond uitziet. Me zorgen maken zal haar sowieso niets opleveren, dus zoek ik mijn afleiding in haar mooie kamertje en breng ik braaf heel wat uurtjes door op de bank.

Haar fanatieke getrappel is voor mij een bevestiging dat ik het goed doe en als ik even een dipje heb, leg ik mijn handen op mijn buik en laat haar met haar handjes en voetjes zeggen: Mama, je weet toch dat ik eigenwijs ben?!’

Meer blogs lezen van Giulia?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Leave a comment (2)