En dan blijkt er iets mis met die lieve kleine babyheupjes (deel 4)

Het babyzoontje van Marjolein heeft een heupafwijking, heupluxatie rechts en heupdysplasie links om precies te zijn. De afgelopen weken nam ze ons mee in het medische avontuur dat volgde. Een aardige rollercoaster! Vandaag het vervolg. Lees je mee?

“De open repositie operatie is sneller dan gedacht. Ik heb er een hard hoofd in dat het gaat lukken, maar probeer positief te blijven. Ik hoor goede verhalen over Zwolle en hoop dat ze waargemaakt worden.

Lees ook

De operatie verloopt goed, ze moesten veel moeite doen om de heup in de gemaakte kom te plaatsen vanwege weefselvorming. Er is weefsel verwijderd tijdens de operatie en mijn kleine man zit weer in een gipsbroek. Na de operatie komt hij weer misselijk uit de narcose en blijven we 1 nachtje.

De dag erna willen ze, gezien de vorige poging, eerst een foto maken om er zeker van te zijn dat de heup nog goed zit. Tot de uitslag blijven we in het ziekenhuis, want mijn uk is toch nog niet koortsvrij en nu met hem naar huis terwijl de kans bestaat dat het opnieuw moet en we weer terug moeten komen, vind ik teveel van het goede.

Na een paar uur krijgen we de uitslag; de heup zit er niet goed in! Morgen gaan ze het weer proberen. Dan wordt de kleine man weer onder narcose gebracht, gaan ze de gipsbroek verwijderen en opnieuw proberen de heup in de juiste positie te krijgen. Ze gaan gebruik maken van contrast vloeistof, maken nog een foto en daarna de nieuwe gipsbroek. Wat een domper. Alweer niet gelukt!

De volgende dag is mijn kleine man als eerste aan de beurt en ze zijn ruim 2 uur met hem bezig. Dit keer krijgt hij een soort ruggenprik als pijnbestrijding en hij komt veel beter uit de narcose dan de vorige keren. Voor de rest van de dag begint hij aardig wakker te worden en brabbelt af en toe wat. Aan het eind van de dag wil de orthopeed toch nog een foto maken, omdat hij twijfels heeft. De moed zakt in mijn schoenen. Please, zeg me dat het niet waar is! Laat het nu gelukt zijn, dit is teveel achter elkaar voor zowel de kleine man als voor ons.

De foto is twijfelachtig en de arts besluit de beelden door te sturen naar het VU in Amsterdam. Daar zit DE specialist op dit gebied en hij wil graag zijn mening horen. Tot die tijd mogen we met de kleine man in het gips naar huis. De vorige gipsbroek, van maar 1 dag, hebben we meegenomen naar huis. Mooi voor later om te vertellen bij de vele foto’s. Ook de warmtedeken die werd gebruikt op de OK mogen we mee. Zo hebben we ook iets tastbaars voor later in plaats van alleen de verhalen en foto’s.

Na ongeveer een week thuis te zijn word ik gebeld door de arts. We kunnen terug komen en het gips laten verwijderen want het is NIET gelukt! De orthopeed in Amsterdam was er niet tevreden over en wil de operatie nu zelf gaan uitvoeren. Hij heeft ons al op de wachtlijst geplaatst. Dit zal binnen 3 maanden plaatsvinden. Tot die tijd hoeft de kleine man geen spreidbroek aan. Laat alles maar even tot rust komen, is het advies.

Achteraf gezien hadden we de gipsbroek moeten laten zitten in plaats van verwijderen, want de wond was nog helemaal niet geheeld. Logisch ook, want ze hebben in drie dagen tijd de wond twee keer geopend. De hechtingen zaten er nog in en met een gipsbroek om, voel je geen spanning in de lies. Na het verwijderen van de gipsbroek, wat uiteraard gepaard ging met veel huilen, hebben we twee weken met een huilend kind gezeten.

Optillen, verschonen, neerleggen, knuffelen, troosten of gewoon met rust laten, niks was goed. Hij had zoveel last van de operatiewond in zijn lies dat ik van alles probeerde om de pijn te verzachten. Dragen in de draagdoek, zetpillen, buik-op-buik zitten op de bank, liggen in de box met handdoek onder de beentjes, alles gaf voor korte duur verlichting. Na twee weken was de wond helemaal dicht, hechtingen opgelost en de kleine man zo vrij als een vogeltje! Hij zag ineens twee voetjes en vond ze heel grappig.

Rollen? Wat gebeurd me nu? Ik lig ineens op mijn buik! De kleine man doet ineens alles wat tijdens de gips periodes niet kon. De ontwikkeling stond stil, lichamelijk. Geestelijk ging het door. En nu kwam de inhaalslag. Ook al is die van korte duur. Binnen 3 maanden heeft hij weer een operatie en weer voor 12 weken gips. Zal dat dan de laatste operatie zijn? Zijn we dan hier na ruim een jaar klaar mee? We zullen het beleven! Vol goede moed gaan we naar Amsterdam.

Deze blog is geschreven door Marjolein Vos.

Lees ook de eerdere delen van deze reeks

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht