En dan blijkt er iets mis met die lieve kleine babyheupjes #Gastblog

Mijn buikbaby is een dwarsligger, op elke echo ligt hij gedraaid. Zijn gezichtje is zelfs op de 3D-echo niet goed te zien, hij is nu al cameraschuw. Ook is op elke echo te zien dat hij in stuit ligt. Hij heeft één beentje bij zijn oor en één beentje netjes beneden. Bij de echo van 32 weken vragen ze of ik een draaipoging wil doen, hier ga ik mee akkoord. Maar helaas, hij werkt niet mee en inmiddels ben ik bont en blauw op mijn buik en vind ik het genoeg! De keizersnee wordt ingepland, want een stuitbevalling vind ik te risicovol voor mij buikbaby. Dan heb ik liever risico dan hij.

Na een zwangerschap, komt met de leeftijd van 4 maanden het moment dat er een echo en foto wordt gemaakt van de babyheupjes. Mijn voorgevoel zegt dat het niet goed is, maar niemand neemt tot vandaag mijn gevoel serieus. Dan wordt mijn gevoel bevestigd door de arts. Mijn zoontje heeft heupluxatie rechts en heupdysplasie links. Met die boodschap en een doorverwijzing naar de kinderorthopeed werden we naar huis gestuurd.

Lees ook

Totaal geen uitleg wat het inhoud of hoe het hersteld kan worden. dus wat doe ik? Juist! Google inschakelen en lezen, lezen, lezen. Zoveel verschillende info en zoveel verschillende trajecten. Ik besluit me aan te melden bij een facebook-groep en lid te worden van een stichting voor meer informatie. Voor mijn gevoel ben ik nu in een rollercoaster beland waarvan ik niet weet hoelang de rit duurt. En die onzekerheid is killing!

Er zijn zoveel verschillende oplossingen dat ik helemaal bang wordt van wat ons te wachten staat. De afspraak bij de orthopeed komt dichterbij en ik lees me goed in. Telefonisch contact gehad met de stichting en vragen op papier geschreven om te stellen aan de orthopeed. Hoe erg is het? Wat is zijn toekomst perspectief? Hoe vaak komt dit voor? Hoe heeft hij het gekregen?

Het rare is dat ik niks kan zien bij mijn zoontje aan de buitenkant. Zijn bil plooi is recht, zijn beentjes zijn even lang. Ook heeft hij geen rare bolling bij zijn rug of billen. Hij beweegt zijn beide beentjes ook goed. Ik mag zijn luier ook gewoon verschonen, zonder problemen.

Alle symptomen die ik heb gelezen en over heb gehoord heeft hij niet. Zal de foto en echo dan wel goed zijn? Wat als hij niet in stuit had gelegen en dus de echo / foto niet had gekregen, had ik het dan ooit ontdekt? Heeft mijn zoontje pijn? Zal hij gewoon kunnen opgroeien? Zal hij ooit kunnen lopen of zal het met blijvende obstakels gaan? Zoveel vragen en angst komen omhoog. Elke minuut van de dag kruipt voorbij op slakken tempo. De onzekerheid is killing!

De dag is aangebroken, we gaan naar het ziekenhuis om te spreken met de orthopeed. Tasje is ingepakt voor mij zoontje, afspraakbrief paraat, vragen papiertje erbij en dan gaan we. De onzekere toekomst tegemoet.

Deze blog is geschreven door Marjolein Vos.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (1)