En dan heb je een burn-out (deel 3)

In het vorige deel vertelde Cindy, mama van Anouk (1), over hoe een burn-out haar leven veranderde. Dit zou haar echt never, nooit, niet overkomen. Toch gebeurde het. Door haar ervaring te delen en te laten zien wat voor impact dit heeft op je leven en je gezin, wil ze andere moeders meer bewust maken van het feit dat je écht lief moet zijn voor jezelf. Vandaag het laatste deel, lees je mee?

Cindy – Nu we een tijdje verder zijn en ik kan terugkijken op een hele bewogen periode, besef ik me des te meer dat het niet zo maar iets is, een burn-out. Nu ik dat zie en de vergelijking kan trekken met een aantal maanden geleden, realiseer ik mij dat mijn gezinnetje, familie en vrienden te lijden gehad hebben onder de burn-out versie van mij.

Lees ook

Ik had een ontzettend kort lontje naar alles en iedereen, maar met name naar degene die mij het meest lief zijn. En dat zijn nu juist de mensen die je eigenlijk geen pijn wil doen of wil kwetsen. Mijn man, ouders en zus hadden het behoorlijk te verduren af en toe. Ze slikten en accepteerden mijn boze buien, onredelijke reacties, snauwen en kribbigheid. Waarschijnlijk begrepen ze af en toe helemaal niets van mij. Ik begreep mezelf ook niet, dus hoe kon ik aan hen uitleggen wat er met mij aan de hand was?

Nu terugkijkend, had ik zeker maar de helft van de energie die ik nu heb. Alles was lastig, moeilijk en te veel. Ik zag kuddes beren op de weg met de kleinste zaken. Dat betekende dat mijn gedrag en mijn gedachten problematisch werden voor mijn gezinnetje.

Boodschappen doen zag ik als enorme opgave, net als het huishouden, waardoor het een puinhoop werd. En dat maakte de stress alleen maar weer groter. Een middag met ons gezinnetje lunchen en op een woonboulevard rondkijken? In mijn hoofd bracht dat al zo veel obstakels met zich mee dat we maar thuis bleven. Een brunch in de familie? Ik zag er vreselijk tegenop. De verjaardag van manlief? De dag van te voren kon ik pas een cadeautje bedenken, terwijl ik dat voorheen maanden van te voren al in huis had. Intens genieten van onze dochter lukte maar sporadisch, als ik heel eventjes kon ontspannen.

En je man dan, vraag je je misschien af. Hij is mijn rots, mijn stevige ondergrond en steunpilaar. Hij heeft veel van mij moeten incasseren en heeft dat gedaan zonder klagen. Hij doet mee in ons huishouden, maar zijn energie is ook niet oneindig. Mijn klachten vroegen veel van hem. Het was voor hem enorm zoeken naar wat hij wel en niet tegen me kon zeggen en wat hij wel en niet kon doen. De ene keer werd ik boos, de andere keer verdrietig en de volgende keer kon ik normaal reageren. Dat was moeilijk. Zijn omgeving reageerde dan ook verbaasd op mijn klachten: ‘Huh, jouw vrouw, die is toch altijd zo stabiel en heeft toch altijd alles voor elkaar?!’

Hoe vaak hoor je niet dat relaties stuklopen, omdat de een psychische klachten krijgt. Deze onzekerheid kwam uiteraard bij mij op en ook dat werkt niet bevorderend om te herstellen. Maar zijn vertrouwen in mij en onze relatie is grenzeloos, net als mijn vertrouwen in hem en onze relatie. We praten veel, ik heb moeten leren aan hem uitleggen wat er in mijn hoofd gebeurt, hoe ik me echt voel en wat er wel en niet werkt voor mij. En dat werkt dan weer voor ons.

Mijn omgeving reageerde overigens net zo verbaasd als de omgeving van mijn man. Collega’s dachten dat ik was uitgevallen met een griepje en waren met stomheid geslagen toen ze de werkelijke aard van mijn afwezigheid hoorden. Sommigen zeiden dat ze het achteraf toch wel hadden zien aankomen. Vriendinnen waren bezorgd en begripvol, net als familie.

Ik ben gelukkig weinig onbegrip tegengekomen. Ook al heb ik mijn sociale contacten soms op een lager pitje moeten zetten. Misschien was het onbegrip er wel, maar is het niet direct tegenover mij uitgesproken. Misschien was het er gewoon niet, doordat ik best open ben geweest tegen iedereen over wat er in mij omgaat en wat voor mij werkt en niet werkt.

Inmiddels ben ik aan het re-integreren op het werk en voel ik me stukken beter. Dat is niet alleen voor mezelf fijn, maar ook voor mijn omgeving. Ik heb meer energie, kan beter relativeren, kan beter tegen grapjes, kan beter mijn grenzen aangeven en beter voor mezelf zorgen. Ik heb het gevoel dat ik aan het werken ben aan een verbeterde versie van mezelf en deze versie bevalt me goed. Dat straal ik uit naar mijn omgeving en ik krijg complimentjes dat ik er beter uit zie.

Het is een harde leerschool geweest om me eigenlijk iets heel simpels eigen te maken: eerst goed voor jezelf zorgen in alle opzichten en als dat lukt, dan kun je ook goed voor anderen zorgen. En goed voor jezelf zorgen houdt wat mij betreft in: zorg dat je goed en gezond eet, genoeg drinkt en beweegt.

Zorg ook goed voor je geestelijke gezondheid door echt te ontspannen. Pak een kwartiertje voor jezelf om te lezen, je nagels te lakken, te tekenen of muziek te maken. Wees je bewust van jezelf en je omgeving. Kijk eens echt naar de mooie groene bomen of de bloesem, kijk eens echt naar je lief spelende kind, voel de zon op je gezicht. Hiermee zet je je gedachten uit. Die stofzuiger staat er morgen ook nog wel. En deel je huishoudelijke taken anders in, dat scheelt ook.

En dit komt van een nuchtere no-nonsense mama, want mindfullness (via een simpele app op mijn telefoon) heeft mij echt geholpen 🙂

Tip van de redactie: Het WIJ boek Mindfull Zwanger Zijn

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (7)