En dan heb je een burn-out (deel 1)

‘Veel jonge vrouwen getroffen door burn-out’ of ‘1 op de 5 vrouwen kampt met spanningsklachten’, het zijn berichten die we helaas de laatste tijd vaak tegenkomen. Dit overkwam ook Cindy (31) en mama van Anouk (1). Ze deelt de komende weken haar verhaal met ons, omdat ze andere mama’s hiervoor wil behoeden. Hoeveel impact heeft dit op je leven en je gezin? En nog belangrijker: hoe kom je er vanaf? Haar boodschap is helder: ‘Mama’s, wees alsjeblieft echt lief voor jezelf’. 

Cindy – Het is eind december. Ik lig in mijn bed na een heftig gezellig oud & nieuw feestje bij ons thuis, iets later dan normaal, met iets te veel vet eten in mijn maag, aangevuld met iets te veel alcohol. Slapen komt er natuurlijk niet van en ons meisje is de volgende ochtend keurig op de normale tijd wakker.

Lees ook

Brak beleven we Nieuwjaarsdag. De volgende nacht hoop ik op meer slaap om de schade van de vorige nacht in te halen. Helaas lukt dat niet echt en ik geef de schuld aan de drukke feestdagen. Zal wel weer overgaan. Zoals ik zoveel vage signalen wegwuif.

Na anderhalve week vrij mompel ik dat ik niet echt het gevoel heb gehad dat ik vrij ben geweest. We zijn overal en nergens geweest, hebben onze sociale contacten wat nieuw leven ingeblazen en een dag wat voor ons zelf gedaan. Toch besluit ik niet langer vrij te nemen en weer te gaan werken, zodat ik verderop in het jaar wat dagen vrij kan nemen.

Die nacht is het kermis in mijn hoofd. Muziek, kleuren, dansjes. En just for the record: ik doe niet aan drugs. Dit was mijn brein – clean as hell – dat overuren aan het maken was. Ineens registreer ik alle geluiden die ik ’s nachts normaal nooit registreer. De kerkklokken die ook ’s nachts gewoon door gaan met luiden (serieus, ik dacht dat die dingen tussen 24.00 en 06.00 uur niets meer deden!), de vaatwasser die piepend aankondigt dat ‘ie klaar is, de ademhaling van manlief, de buizen van de CV, de ketel die al sputterend opstart om de boel te gaan verwarmen.

Het voordeel van die kerkklokken is dat ik ook registreer dat het 01.00 is, gevolgd door 01.30, waarna het netjes 02.00 wordt. Dit gaat zo door tot 05.00 en uiteindelijk val ik in slaap. Na deze baggernacht meld ik me een dagje ziek en ga daarna weer aan de slag. Maar, deze baggernacht herhaalt zichzelf al snel weer. Ik ga allerlei remedies proberen. Lekker-slapen-thee, ademhalingsoefeningen, oordoppen in, terug tellen vanaf 1000. Niets werkt.

Tot ik een doosje slaappilletjes tegenkom die we ergens aan de andere kant van de wereld op de kop getikt hebben. Ik slaap als een os. Als ik de volgende dag googel op de ingrediënten begrijp ik ook wel waarom. En begrijp ik ook waarom deze slaappilletjes niet in Nederland te krijgen zijn. Ik beland op drugsfora waarop gevraagd wordt of je high wordt van deze tabletjes. Ik besluit dat mijn slaap mij heel lief is, maar niet zo lief dat ik verslaafd wil raken aan deze bende. Dus ik doe de pilletjes weg.

Twee slechte nachten verder en steeds langer lig ik te spoken. Ik besluit mij ziek te melden en naar de huisarts te gaan. Dochterlief wordt opgehaald door de oppas zodat ik even tijd voor mezelf heb. De huisarts doet wat metingen, luistert wat en laat mijn bloed prikken.

Ze vraagt naar mijn persoonlijke situatie en of ik soms redenen tot stress heb. Ik weet er moeiteloos een stuk of vier op te sommen en haal er nog mijn schouders bij op. De huisarts kijkt me streng aan en benoemt dat het nogal wat is. En dan volgt de diagnose: spanningsklachten.

Lees ook: ‘Het is oké om een luie moeder te zijn (echt!)’

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (1)