En dan slaapt je baby ineens door

Zuchtend voeren mijn collega’s een gesprek. Veertien maanden en geen slaap. Gebroken nachten, huilende baby’s, alles geprobeerd, niets werkt, wat een drama. Ze kijken mij veelbetekenend aan, met een blik die zegt dat ik compleet moet begrijpen waar ze het over hebben. Want jij hebt toch ook een baby? Jawel, een van acht maanden. Poeh, wat een ramp hè, dat slechte slapen. Niet alleen voor baby zelf, maar ook voor de andere kinderen. En dan je eigen slaapgebrek er ook nog bij. Niet te doen. Ze zijn het roerend met elkaar eens en verwachten half en half dat ik ook in dat schuitje zit.

Manlief had een zelfde gesprek gehad met een collega. Ongelofelijk, maar blijkbaar voeren mannen dit soort gesprekken ook. De collega had het nogal zwaar. Al maanden gebroken nachten, baby sliep niet, alles uit de kast getrokken. Niets werkte. Wallen tot en met.

Lees ook

En zo komen wij er achter. Er is een hele ‘nachtouders’-scene waar wij niet bij horen. Crap, we begonnen net ingeburgerd te raken in het clubje dat ‘ouders’ heet, blijkt er nog een sub-club te zijn waar wij niet in horen. Er zijn zelfs hashtags voor! Die blijven bij ons ongebruikt.

Oké, ik zal niet liegen, de eerste zes weken hoorden wij zeker bij die club nachtouders. Voor de volle 100%. Zeker twee keer per nacht zaten/liepen/stonden we op met ons meisje, soms vaker en vaak ook voor lange tijd, omdat ze last had van krampjes, vervolgens niet kon slapen, honger had, krampjes, te moe … enzovoort. Ik was er niet per se blij mee om bij de club nachtouders te horen, maar wist nu wel wat slaaptekort inhield.

Ineens was daar het moment dat dochterlief vier uur achter elkaar sliep. Volledig op borstvoeding, zonder pap, verdikte voeding of een speen die in de jenever gedoopt was (geintje). Dit kon een toevalstreffer zijn, dachten wij, dus we juichten nog niet. Maar de vier uren werden er vijf. Een week later schoot ik wakker om half zeven ’s morgens. Ik schrok me wild: ze moest en zou nu toch wel honger hebben?!

Ik had mezelf gek gemaakt met berichten op internet over een dalende suikerspiegel als baby’s niet op tijd gevoed worden dus wilde ik haar wakker maken. Manlief bracht me weer met beide benen op de aarde: als ons meisje honger zou hebben, zou ze echt wel wakker worden en van zich laten horen. O ja, ze sliep ook nog bij ons op de kamer dus no way dat we haar gemist hadden. Van elke kik werd ik wakker – en nog steeds overigens. En zo begonnen we na zes weken al aan de fase die doorslapen heet. En zo waren we na zes weken al nachtouders af.

Dus kijk ik mijn collega’s glazig aan en noem dat ik al weer ruim een half jaar aan een goede nachtrust toe kom. Ons meisje gaat rond acht uur ’s avonds lekker slapen om de volgende morgen om zeven uur vrolijk kletsend wakker te worden. Soms vroeger, soms later. De ene collega oppert dat ze haar kinderen best een paar maanden bij mij wil stallen, in de hoop dat die van haar dan ook lekker gaan slapen. De andere roept enthousiast dat de gebroken nachten vast nog wel komen, met tandjes en zo. De rest van het gesprek concentreert zich verder op de lasten van nachtouders en ik weet dat ik niet meer bij deze club hoor.

Manlief had zo met zijn collega te doen dat hij maar vaag heeft geantwoord met dat wij ook wel eens moeite hebben met het slaapritme van onze dochter, zodat zijn collega zich niet lullig zou voelen.

We knijpen in onze handjes en klagen niet als we dan toch een nacht een spokende dochter hebben, dan wiegen we haar rustig weer in slaap en tukken zelf ook vrolijk verder.

Onze manier? We gebruiken al vanaf haar geboorte hetzelfde slaapritueel. Dat heeft zich hier en daar aangepast, maar het is iedere avond hetzelfde. Waar we ook zijn.

Lees ook: ‘7x zó help je je baby lekker te slapen’

Monica

Monica (28 jaar) samen met Jeffrey de trots ouders van hun eerste prinsesje. Ze werkt in de jeugdhulpverlening en houdt van schrijven, haken, lezen, sporten en fotograferen. En propt het liefst al deze dingen in een week.

Leave a comment (5)