En ineens sta je op straat met twee jonge kinderen en geen geld

Mijn jongste kind is net geboren als zijn vader en ik uit elkaar gaan. Scheiden is al heftig op zich, laat staan als er kinderen in het spel zijn. Voor hen wil je een stabiele basis, er verandert immers al zo veel.

‘U kunt zich melden bij de daklozenopvang.’ De mevrouw aan de andere kant van de balie was resoluut: geen urgentie voor een gescheiden moeder met twee  jonge kinderen. Ik dacht dat ze een grapje maakte, maar ze maakte geen grapje. Als ik geen woonruimte kon vinden, was dat de enige optie. Of een kartonnen doos.

Na mijn scheiding
moesten we noodgedwongen ons huis verkopen. Gelukkig diende zich snel een koper aan en om niet te blijven zitten met een restschuld van tienduizenden euro’s, ging ik akkoord met zijn eis dat ik binnen zes weken het pand zou verlaten. Mijn ex woonde toen al ergens anders. En zo moest ik halsoverkop op zoek naar een nieuw onderkomen.

Lees ook

Als ik nog niet depressief was, werd ik het wel van mijn moedeloze zoektocht naar een dak boven mijn hoofd. Acht inschrijfjaren waren niet genoeg voor een huurwoning in de regio en een koophuis kon ik niet betalen. Ik was net een eigen bedrijf begonnen en moest minimaal van drie jaar cijfers kunnen overleggen om in aanmerking te komen voor een hypotheek. De enige optie als ik mijn kinderen in hun vertrouwde omgeving wilde laten, was een caravan op een lokale camping.

Alsof ik nog niet treurig genoeg was. Ik heb mezelf nog nooit zo down gevoeld als op dat moment. Vier jaar lang had ik geknokt voor het geluk van mijn kinderen en waar eindigde ik? Tussen vier polyester muren naast twee bouwvakkers die de slogan ‘drink met mate’ hadden vertaald naar ‘drink met je maten’, gezien de enorme hoeveelheid lege kratten bier rondom hun woonwagen.

Met lood in mijn schoenen vertelde ik mijn ouders dat ik in een sleurhut ging wonen. Het was dat of een bankje onder een brug. Dit was nog tien keer erger dan moeten vertellen dat mijn relatie niet gelukt was. Hun slimme, goedopgeleide, zelfstandige dochter had er een potje van gemaakt. En die arme kinderen… Ik worstelde met een flinke dosis schuldgevoel. Had ik dit niet zelf gewild? Ik had ook in loondienst kunnen blijven. Had ik dan wél een huis kunnen krijgen? Eigen schuld, dikke bult, zouden mijn ouders zeggen. Ik voelde me weer dat meisje van vijftien dat niet geleerd had voor een proefwerk. Maar ze stuurden me niet naar mijn kamer zoals ik verwachtte (wat in dit geval een mooie oplossing was geweest), in plaats daarvan zeiden ze dat het allemaal goed zou komen.

Je kunt je niet voorstellen hoe fijn het was om dat te horen. Al kon ik op dat moment niet bedenken hoe, maar als mijn vader dat zei dan was dat zo. En dat was een enorme geruststelling. Wat had mijn vader bedacht: hij schonk mij een voorschot op de erfenis en daarmee kon ik een huis kopen. Het geld was er toch, waarom wachten tot hij dood was als hij mij er nu mee kon helpen en zelf getuige kon zijn van het geluk van zijn kind en kleinkinderen­? De boodschap die hij me meegaf was voor mij misschien nog wel het meest waardevol: wij zijn je ouders, dus wij steunen je, wat er ook gebeurt. Ik hoop dat het nooit nodig is, maar mochten mijn kinderen er net zo’n zooitje van maken als ik, dan ben ik er voor ze.

Ik heb een tijdje bij mijn ouders gelogeerd, daarna verhuisde ik naar mijn nieuwe stek. Het is een ontzettend leuk huis in een kinderrijke buurt, vlakbij de school van mijn oudste en met een geweldige tuin. En het allerfijnste: het is van míj en we hoeven er nooit meer weg. Tenzij ik de hypotheek niet betaal natuurlijk, maar zover laat ik het echt niet komen. Als mijn vader komt, straalt hij als hij de kinderen in de tuin ziet banjeren. ‘Dit is toch een stuk beter dan die caravan’, grapt hij dan. We hebben weer een thuis en daar ben ik mijn ouders eeuwig dankbaar voor.

Deze blog is tot stand gekomen in samenwerking met coöperatie DELA. De komende paar weken verschijnen er meer blogs op WIJ à la Mama met het onderwerp ‘Wat je meegeeft, is wat je straks achterlaat’. Wat wil jij jouw kind meegeven? Laat het de redactie weten via redactie@wijalamama.nl  of kijk voor tips en inspiratie op dela.nl/voorelkaar.

Myrke van der Does

Myrke (39) leeft samen met dochter Isis (14), zoon Mika (11) en zoon Per (4), poezen Bobby en Saar en bergen wasgoed. Talent voor het huishouden heeft ze niet. Tijd trouwens ook niet, want als ze niet bezig is met haar kinderen, kruipt ze het liefst achter de computer om te schrijven. Dat doet ze onder andere voor Wij à a Mama en haar eigen platform Upandstunning.club.

Leave a comment (2)