En toen was het ineens stil in mijn buik #Margot

Normaal gesproken word ik ’s ochtends wakker van gezellig getrappel in mijn buik. Maar deze ochtend is het anders. Het blijft stil. Ik zoek er niet direct iets achter en geniet ervan dat ik wat langer kan blijven liggen.

Ook na het ontbijt voel ik weinig leven. De baby slaapt vandaag wel heel lang uit, denk ik. Niet gek, want gister was ik tot middernacht erg druk, met harde buiken tot gevolg. De baby zal wel moe zijn, omdat mijn lijf dat ook is.

Lees ook

Na de lunch ga ik even op bed liggen en zet het melodietje op dat de knuffelkoala uit Sydney maakt. Geen respons. Ook krijg ik geen reactie na wat geprik en gepor.

Ik besluit naar de markt te gaan om mijn gedachten te verzetten en wat meer in beweging te komen. Misschien schudt dat de boel wakker. Als ik bij thuiskomst een lekkere koek eet die ik bij de bakker heb gekocht en nog steeds niet meer voel dan wat flauwe bewegingen, besluit ik de verloskundige te bellen. Want normaal gesproken reageert die kleine wel wat enthousiaster op eten.

De verloskundige hoort mijn verhaal aan en vraagt of ik naar het ziekenhuis wil komen. Normaal gesproken zou ze bij me thuis langskomen, maar aangezien ze in het ziekenhuis dienst heeft en er waarschijnlijk toch een hartfilmpje wordt gemaakt, is het net zo praktisch als ik direct die kant op kom.

En ja hoor, op het moment dat ik de autosleutels pak, krijgt meneer of mevrouw de hik daar beneden. Pff, wat een opluchting!

Via de doptone is een duidelijke en regelmatige hartslag te horen. De bezorgdheid glijdt van me af. Voor de zekerheid wordt ook nog ruim een half uur een hartfilmpje gemaakt, om ook de werking van de navelstreng en placenta te controleren.

De baby wordt gelijk actief van de geluidsgolven die het apparaat mijn buik in stuurt. Ik voel me een beetje schuldig van al dat medisch geweld dat ik erbij haal nu de baby één dag rustig is.

Voor de zekerheid wordt er ook nog een echo gemaakt en de baby wordt helemaal goedgekeurd. Er is alleen één maar …

Dat wat ik dacht dat de billetjes waren, die een paar keer per dag gezellig onder mijn ribben vandaan staken, blijkt het hoofdje te zijn. Mijn baby ligt in stuit!

Met een dubbel gevoel keer ik huiswaarts. Blij dat alles goed gaat met de baby, maar ook bezorgd over de stuitligging bij 34 weken. Zou mijn wens om thuis op een natuurlijke manier te bevallen wel uitkomen? Of was dit eerste bezoek aan de verloskunde-afdeling een wenmoment dat het universum voor mij had ingelast?

Ik heb nog een kleine twee weken om de baby met het hoofd in de juiste richting te krijgen. Ze zeggen dat een kind je een spiegel voorhoudt. Zit er in mij een angst verscholen voor de bevalling? Heb ik een blokkade waar ik me niet bewust van ben? Het is hoog tijd om nog beter naar mijn lichaam te luisteren en in mezelf op zoek te gaan naar antwoorden.

’s Nachts kan ik de slaap niet vatten, omdat de baby ligt te woelen in mijn buik. Dat is vast mijn verdiende loon na zijn of haar relaxdag te hebben verstoord. Of zou ‘ie aan het draaien zijn? 😉

Heeft jouw baby in stuit gelegen? En is het gelukt om te draaien?

Lees ook: ‘Het geboorteplan: Yay or nay’

Lees meer blogs van Margot

Margot van Meeuwen-Verbaan

Margot (31) gooide onlangs het roer helemaal om. Na tien jaar heeft zij haar kantoorbaan als jurist ingeruild voor het ondernemersavontuur. Ze is sinds kort online ondernemer en eigenaar van de webshop VANTIQ ART, waarbij ze tijdloze kunst & design aanbiedt en blogs schrijft over een duurzame lifestyle. Samen met haar man Vincent gaat ze regelmatig (lang) op reis. Tijdens hun huwelijksreis hebben ze mensen die zich op een bijzondere manier inzetten voor de wereld geïnterviewd over ‘geluk’ voor hun blog Nomadhappiness.com (check de prachtige plaatjes hier). Ze is dit najaar bevallen van een prachtig meisje Jolie Milou.

Leave a comment (9)