Esmay (35) kon moeilijk zwanger worden: ‘Ik hoop het taboe te doorbreken’

Alweer bijna drie jaar geleden was hij daar. Een hoopje liefde van bijna 3300 gram. Onze lieve Joe Valentijn. Een krachtige naam voor een klein dapper leeuwtje. Zwanger worden en hem krijgen was niet vanzelfsprekend, sterker nog het was alles behalve romantisch. Het was bijna elke dag naar het ziekenhuis in Rotterdam rijden, hormonen spuiten, eieren zoeken (jaja, het was hier elke dag Pasen), monitoring, soms grote teleurstellingen en dan weer kleine overwinningen. Nee, zwanger worden ging niet vanzelf en ik hoop met deze blog dat taboe een klein beetje te doorbreken. 

Vanaf mijn pubertijd wist ik ik al dat zwanger worden me extra veel moeite zou kosten. Door middel van goede begeleiding en extra hormonen spuiten zou het uiteindelijk wel gaan lukken, maar hoelang dat traject in beslag ging nemen was de grote vraag. Uiteindelijk is het binnen elf maanden gelukt om zwanger te worden van onze lieve Joe. Dat is idioot snel achteraf gezien. Althans “snel” is hierin misschien wel een relatief begrip, want, als je in elf maanden tijd bijna elke dag op en neer naar het ziekenhuis moet is dat nog best intensief en lang. Het klinkt heel raar maar het ritje ernaartoe, het wachten in de wachtkamer … het voelde op een gegeven moment bijna meditatief en hoorde inmiddels tot mijn vaste routine aan het begin van de dag.

Meestal plande ik de afspraken in het ziekenhuis om zeven uur of half acht ‘s morgens, zodat ik voor de file uit vanuit Utrecht naar het ziekenhuis in Rotterdam kon rijden en daarna mijn dag gewoon “normaal” kon beginnen. Nu hoor ik je denken, waarom naar het ziekenhuis in Rotterdam terwijl je in Utrecht woont?! Dat was omdat ik wist dat daar een goede specialist zat en ik daar veel vertrouwen in had. Bij zo’n intensief project is dat heel belangrijk, dat je je goed voelt bij de zorg waaraan je voor lange tijd bent overgeleverd. 

Die rit op weg naar het ziekenhuis in de auto was gewoon even een bewust moment. Vaak nam ik dan een bakje thee mee en mijn ontbijt. De zon zag ik opkomen en ik was gewoon even alleen met mijn eigen gedachtes. In de auto probeerde ik mijn tijd vaak goed te besteden door mijn monologen en liedjes voor mijn voorstelling te studeren of ik schreef teksten die ik via mijn dictafoon opnam.

Als ik dan over de Maasboulevard richting ziekenhuis reed dacht ik altijd: op een dag zit er een maxi cosi achterin deze auto. Overigens was dat ziekenhuisbezoek vaak maar tien minuten.

In de wachtkamer kwam ik vaak dezelfde vrouwen tegen die in hetzelfde traject zaten. Dezelfde dames achter dezelfde receptie die inmiddels bekend waren met je abonnement bij deze afdeling. Dezelfde lieve verpleegkundigen en artsen. Het klinkt heel gek, maar ik wist niet beter dan dat zwanger worden moest via deze medische molen. Nu klinkt dit allemaal alsof ik dit alles nooit als zwaar heb ervaren, maar dat is natuurlijk ook niet waar.

Wanneer je al wéken bezig bent met een eisprong, wat zeg ik wéééken, je meer en meer hormonen krijgt om de eisprong te stimuleren en je buik soms bijna ontploft van de pijn, kostte veel moeite om mijn rug nog te kunnen rechten en de wereld lachend aan te kijken. Ik wist ook dat die houding me niet sneller zwanger zou laten worden. Dus besloot ik elke poging te nemen zoals die kwam. Probeerde ik altijd met lichtheid het ziekenhuis binnen te stappen en met lichtheid weer het ziekenhuis uit te lopen.

Ik ben namelijk van mening dat mindset heel veel kan doen met een mens. En mijn mindset was wél iets waar ik veel invloed op had. Hoe ga ik om met deze situatie? Welke gedachten laat ik wel of niet toe? De wachtweken waren zwaar, maar dat is voor elke vrouw die zwanger wilt worden. Het enige verschil is dat bij een niet gelukte poging ik wist dat er weer een intensieve periode van ziekenhuisbezoeken op me zat te wachten. Then again, juist heel fijn dat er zo’n goed team om me heen stond. Dus een dikke shout out voor het hele team in het ziekenhuis. Zo fijn!

Bij de elfde poging was het raak en alles in me voelde het. Hij kondigde zichzelf aan met een bliksemflits die ik letterlijk zag. Toen hij eenmaal was geboren en wij hem drie jaar geleden voor het eerst in zijn maxi mee naar huis mochten nemen zagen we precies voor onze voordeur een klaviertje vier groeien. Deze hebben we gedroogd en in een lijstje in zijn kamer opgehangen. Misschien is hij niet alleen geboren door het geluk, maar ook nog vóór het geluk.

Deze blog is geschreven door Esmay, mama van Joe (3).

Esmay kon moeilijk zwanger worden

Schrijf mee!

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

 Volg je WIJ al op Instagram?

 

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Reageer op dit bericht