Gaap, wéér een doorwaakte nacht …

Sommige dingen moet je niet te hard zeggen. Dan worden ze namelijk werkelijkheid. Zo riep ik ooit dat ik graag misselijk wilde zijn, zodat ik zeker wist dat ik zwanger was. Gevolg: 9 maanden misselijk. Ik was dus gewaarschuwd. Maar deed het toch weer.

Dit keer constateerde ik dat het zo fijn was dat Tijn niet meer voor zes uur wakker werd. Björn zei nog dat ik dat misschien beter niet kon zeggen. Maar het was al te laat. Het leed was geschied. Vanmorgen, of beter gezegd vannacht, was het, om precies te zijn, 4.18 uur.

Lees ook

‘Ik ga naar beneden’, deelt ons 4-jarige mannetje ons mee. Een “nee, dat kan niet” levert een klein drama op. Meneer gooit zich op de grond en schreeuwt dat het ‘wél kan’ en het ‘écht niet midden in de nacht is’. Ik breng hem terug naar zijn bed. Wat nog een hele klus is aangezien hij 25 kilo weegt en niet meegeeft.

Ik ga naast hem liggen. Pedagogisch vast niet verantwoord, maar dat geeft het meeste rust. Ervaring heeft namelijk geleerd dat ik anders een uur bezig ben hem te kalmeren en in bed te houden. En daar is mama nu even te moe voor. Soms moet je gewoon praktisch zijn. Als hij eindelijk in slaap gevallen lijkt te zijn, sluip ik weg. Net als ik heel zachtjes de deur open wil doen, hoor ik: ‘Mama, wat ga je doen? Ik wil bij je’

Waarschijnlijk pedagogische fout nummer 2; ik laat Tijn bij ons in bed liggen. Dat is de enige kans dat we allebei nog kunnen slapen. Maar meneer is klaarwakker. Als ik op een gegeven moment tussen een kind in lig dat ‘brand, brand’ roept (hij kijkt iets te veel Brandweerman Sam) en een man die snurkt, geef ik het op. Het is kwart voor zes. Ik laat Tijn naar beneden gaan.

Dat hij dan op de Ipad gaat zullen een hoop mensen mijn derde pedagogische fout vinden, maar dat maakt me even niks uit. Een oververmoeide, chagrijnige moeder is ook niet goed voor de kinderen. Ik wil nu gewoon slapen.

Gelukkig slaapt Yenthe altijd tot een uur of negen. Al durf ik dat eigenlijk niet hardop te zeggen …

Deze blog is eerder verschenen op WIJ à la Mama.

Lees ook: ‘Als hij niet wil slapen …’

Sjifra Meester

Sjifra (38) heeft samen met Bjorn twee kinderen: Tijn van 5 en Yenthe van 3. Ze werkt als GZ-psycholoog in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Schrijven is haar grote hobby, waarbij ze bij voorkeur blogt over alles wat ze meemaakt met haar kinderen. Zowel de leuke en mooie, als de moeilijke en lastige momenten. Insta: @mevrouwmeester

Leave a comment (2)