Speciaal voor alleenstaande ouders #Gastblog

Het valt mij op dat de meeste verhalen op fora voor ouders vanuit een duo-perspectief worden geschreven. Wat ook voor de hand ligt, want een kind maak je niet alleen. Toen dacht ik aan moeders en vaders die het helemaal alleen doen. Hoe ervaren zij het reilen en zeilen met een baby?

Het is fijn om te lezen over andere moeders en hun struggles. Te realiseren dat je inderdaad niet de enige bent, met hier striae of daar een spuugvlek op je nieuwe jasje. Of dat je uit je airbnb gezet wordt vanwege je huilende baby en dat de roze wolk lang niet zo roze is nu de enige sensaties of hoogtepunten komen van een klein nieuw wondertje.

Lees ook

In mijn geval ben ik (ongepland zwanger, geen werk, geen nabije familie en geen partner of babyvader) een alleenstaande beginnende moeder. Ondertussen is de kleine man zeven maanden oud. De betreffende vader besloot halverwege de zwangerschap dat hij niet betrokken wilde zijn, dus ik begon dit avontuur alleen, helemaal alleen. Het lezen over situaties en worstelingen die andere ouders meemaken is een goede bron voor informatie en herkenning. Maar zij staan er meestal niet alleen voor.

Steeds vaker realiseer ik mij dat je met een partner een klankbord hebt, een extra geheugen, een extra set armen, een extra paar ogen en je kunt hier en daar de taken verdelen over de dag en de nacht. Ik niet. Hierdoor voel ik dat ik soms tekort kom. Ik heb het gevoel dat mijn kleine net iets langer moet huilen dan bij anderen en dat het soms toch erg lastig blijkt te zijn om hulp te krijgen van vrienden en familie.

Een klein ‘luchtig’ voorbeeld. Je moet naar de wc. Mijn baby huilde vaak en veel door lichamelijk ongemak en nekpijn. Ik houd mijn business op totdat hij rustig is en ik leg hem veilig weg. Dit is het moment. Maar ik heb mijn broek nog niet op mijn knieën of hij begint alweer zachtjes te kreunen. Het begin van een brul wordt ingezet en ik voel dat ik haast moet maken. Het alarm gaat af, want hij wil opgepakt worden. Met een onbevredigd gevoel staak ik mijn business en ga naar mijn kleine man. Toch maar weer wachten tot hij lekker slaapt.

En zo zijn er meer alledaagse dingen die een enorme uitdaging worden met een baby en maar twee armen. Maar voor mama’s of papa’s die het echt helemaal alleen moeten doen, net als ik, je kan het wel!

Ook een dag vol moeite en tranen heeft maar 24 uur. Ook al is het soms zwaar, jouw kind is het mooiste wat je is overkomen.

Deze blog is geschreven door Jahna, moeder van baby Karim-Feliz.

Wil jij ook graag een gastblog schrijven?
Dat kan! Stuur je verhaal max 500 woorden naar redactie@wij.nl onder vermelding van ‘Gastblog WIJ à la Mama’ en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site. 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht