‘Heb je 2DOC After Inez op tv gezien? Mijn moederhart huilt’

Vorige week was er een ingrijpende documentaire op tv. Het gaat over het jonge, Zweedse stel Denize en Filip. In de laatste fase van de zwangerschap overlijdt geheel onverwacht hun dochtertje Inez.

De eerste beelden laten het stel zien in de ziekenhuiskamer met hun overleden dochtertje op schoot. Zo puur en zo indringend. Je wordt meteen gegrepen door de impact van dit onbeschrijflijke verlies.

‘We hebben drie dagen met Inez doorgebracht. We hadden graag gewild dat ze in die tijd wakker was geworden. Maar we hebben er maar mee te leven,’ zegt Filip.

De documentairemaker volgt het stel in de periode na het overlijden van hun dochtertje Inez. Tijdens de begrafenis van het kleine meisje draagt de vader het witte kistje zelf naar het graf. Samen met een vriend laat hij het langzaam naar beneden zakken. Denize en Filip houden elkaar vast, leunen tegen elkaar aan, geven elkaar een zoen. En staan met lege handen. Niet te bevatten.

Daarna moeten ze verder. Maar hoe?

Ze kopen een appartement en gaan weer aan het werk. Ze proberen door te gaan met hun leven, maar af en toe wordt zo pijnlijk duidelijk dat ze hun verdriet niet zomaar kunnen uitschakelen. Het gemis zal altijd blijven.

Ze moeten voor controle naar het ziekenhuis. Wanneer Denize naar binnen loopt, zegt ze: ‘Ik voel haat jegens zwangere vrouwen. Vreselijk. Niet dat ik wil dat het iemand anders overkomt.’

Er springen tranen in mijn ogen. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Het is gewoon zo onrechtvaardig.

Wanneer ze voor de balie van de afdeling staan, begint er een baby te huilen. Ze stopt vingers in haar oren. Ze kan niet tegen het geluid.

Ze gaan naar een feestje met vrienden. Iedereen is verkleed. Denize zit op de rand van het bed. We zien alleen haar rug, maar aan haar lichaamstaal is duidelijk te zien dat ze heel verdrietig is. Filip loopt naar haar toe.

‘Er is niks wat me past!’ zegt ze.

‘Het staat je prachtig!’ antwoordt hij.

‘Maar het kan niet dicht,’ snikt ze.

De zwangerschapskilo’s zitten nog in de weg, terwijl ze er niets voor terug heeft gekregen.

Ongeveer een jaar na het overlijden van Inez zien we het stel praten met lotgenoten. Uit die gesprekken blijkt dat mannen hun verdriet heel anders verwerken dan vrouwen. Het doet iedereen zichtbaar goed om hun verhaal te delen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.

Dan is Denize opnieuw zwanger, deze keer van een jongetje. De controles zijn goed. Hoe verder de zwangerschap vordert, hoe zenuwachtiger ze wordt. Gelukkig bevalt ze van een gezonde zoon, Alfred. Ze zijn zielsgelukkig met hun zoon. Ze noemen hem heel duidelijk hun tweede kind. Inez is en blijft hun oudste kind en zal altijd deel van hun gezin blijven uitmaken.

Als ik de tv uitzet, denk ik aan de stellen die dit ook hebben meegemaakt. Wat een verdriet. Ik kan mij er geen voorstelling van maken, en kan ze ook niet op de juiste manier troosten, maar wat leef ik intens met ze mee. Mijn moederhart huilt.

Je kunt 2DOC ‘After Inez’ hier online bekijken.

Lees ook: ‘Stilgeboren: Ik wou dat ik dit lijstje toen had’

Henriet Koornberg-Spronk

Henriët (39) is freelance vertaler Frans en Duits. Verder redigeert ze teksten van een schrijver. Ze combineert haar werk met de zorg voor haar twee dochters, Anna (9) en Iris (6). Ze is getrouwd met Heini. Naast gezin en werk is hardlopen haar grote passie. Op haar mamablog hallodagboek.nl schrijft ze over haar belevenissen als moeder.

Leave a comment (2)