Help, ik vertoon compensatiegedrag! #Sharon

Ik geef het schoorvoetend toe … ik vertoon compensatiegedrag naar mijn kleine meisje. Mijn schuldgevoel dat ze in een gebroken gezin opgroeit probeer ik te verzachten. Hoezeer ik ook gezworen heb dat niet te gaan doen, ik ben toch in die valkuil gestapt.

Ik merk dat ik wellicht net iets te snel toegeef als het op Marlie aankomt. Daarbij merk ik dat ik het moeilijk vind wanneer hij afwezig is op allerlei, blijkbaar voor mij, belangrijke dagen.

Lees ook

Laat ik beginnen dat ik probeer om de verstandhouding met mijn ex goed te houden, omdat ik haar wel een band met haar vader gun. Met de intocht van sinterklaas was hij er niet want dat ‘wist hij niet’. Ik heb hem meegevraagd, maar hij was verhinderd. Ik heb er een leuke dag van gemaakt, samen met haar en we hebben zoveel lol gehad. Ik voel dan zo’n drang om het haar naar het zin te maken, omdat hij er niet is.

En ja, ze is nog jong maar zou ze er echt niets van meekrijgen? Samen een schoentje zetten en haar reactie in de ochtend! Zo waardevol! En dan pakjesavond op 5 december … ik heb mijn overbuurvrouw gevraagd om aan te kloppen en de cadeaus voor de deur te zetten. In de ochtend vieren we pakjes met opa en oma, maar ik heb niets vernomen van mijn ex. Allemaal mijlpalen voor mijn mini waarvoor ik zo dankbaar ben, maar die haar vader niet met haar deelt.

De Kerst komt er ook weer aan en dat is oprecht mijn favoriete tijd van het jaar! De kerstboom, lichtjes, samenzijn, lekker eten en alle activiteiten die er zijn heeeeeerlijk! Amsterdam Ice, het Winterparadijs, kneuterige kerstmarktjes, kinderkookcafe en de gezelligheid thuis! Ik sta al te trappelen.

Tijdens de kerst is papa er niet, omdat hij naar het geboorteland van zijn vriendin vliegt. Aan de ene kant vind ik het fijn dat ik Marlie niet hoef te missen. Maar ik blijf het heftig vinden dat hij ervoor kiest al deze bijzondere dagen te missen.

En ja, dan projecteer ik misschien wel mijn eigen herinneringen op deze situatie, maar ik kan mij oprecht niet voorstellen om haar te moeten missen op al deze speciale dagen. Dus ik geef haar dat extra cadeautje, dat lekkers waar ze zoveel zin in heeft en gun het haar om nog een keer te gaan verven, nadat ik het die dag al twee keer eerder overal vanaf moest poetsen.

Verwen ik haar dan te veel? Koop ik mijn eigen schuldgevoel op die manier af? Of gun ik haar een heerlijke jeugd? Weet jij het? Ik ben niet voornemens om een verwend kind te creëren, maar wat is té? Waar ligt de grens? Wanneer ik naar haar kijk als ze het niet doorheeft, smelt ik elke keer weer en vergeet ik de mindere kanten die het moederschap soms met zich meebrengt.

Ik geef mijn leven en wereld voor haar in een fractie van een seconde. Deze diepte van liefde beangstigd mij soms, omdat ik mij oprecht geen leven zonder haar kan voorstellen. Compenseer ik dan mijn tekortkoming om haar een leven met vader en moeder onder één dak te geven? Of stroomt mijn hart zo over van liefde voor haar dat ik haar het universum gun? Herkenbaar? ♡

Meer blogs van Sharon lezen?

Volg je WIJ al op Instagram?

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (2)