Help, waar blijft mijn buik? #Giulia

Wij vrouwen zijn ook nooit tevreden, hè. Altijd maar aan het klagen over ons buikje, dat vetrolletje dat met een vergrootglas misschien wel te zien is in dat ene strakke jurkje. Maar o wee als we zwanger zijn, dan zetten we de hele wereld op z’n kop: help, waar blijft mijn buik?!

Afkeurend keek ik vroeger (lees: tot 20 weken geleden) naar mezelf in de spiegel, naar dat ene vetrolletje zo rond m’n navel. Strakke jurkjes droeg ik niet, want daar zag je mijn buikje in. En wat doe ik inmiddels elke zaterdagochtend? Juist. Dan trek ik mijn strakke rode jurkje aan om er nota bene een foto van te maken! Hoezo de omgekeerde wereld?

Maar hé, zwanger zijn is wel een goed excuus om een ‘dikke’ buik te hebben, ook al is dat maar zo’n hele lichte welving. Echt niet dat ik met acht weken zwangerschap al een zwanger buikje had, want ook de zeven weken daarna was er niet meer te zien dan die lichte welving. Van mijn zelfgekweekte vetrolletje dus. Pas na 15 weken zag die welving er opeens anders uit: groter, puntiger en steviger. Toch laat ik al die foto’s van week 8 t/m 14 vol trots aan iedereen zien, want ze horen bij mijn wekelijkse zwangerschapsupdates!

Blogger Giulia hoopt dat haar buik flink gaat groeien!
‘Kom maar op met die buik” – Blogger Giulia

Natuurlijk vertel ik er dan wel even bij dat dit echt nog geen babybuikje is, maar gewoon mijn eigen vetrolletje. ‘Ja, die had ik altijd al.’ Ik hoor het mezelf zeggen alsof het de normaalste zaak van de wereld is en eerlijk is eerlijk: dat ís het ook. Maar echt niet dat ik dat had erkend als ik niet zwanger zou zijn. Dan had ik dat vetrolletje nog steeds krampachtig verstopt onder een laag kleren, in de hoop dat niemand mijn buik zou zien. Diezelfde kleren laat ik nu het liefst in de kast hangen, want nu wil ik dat iedereen mijn buik kan zien!

Helaas valt er nog vrij weinig te bekijken. Ik ben nu op zo’n punt beland, waarop ik elke dag wanhopig in de spiegel kijk en mezelf afvraag: help, waar blijft mijn buik? Collega’s en klanten vragen me hoe ver ik eigenlijk ben en schrikken als ik zeg dat ik al bijna 20 weken zwanger ben. ‘Oh, ik dacht iets van 13 weken!’ riep iemand gisteren. Hoe maak je een zwangere vrouw onzeker? Nou, zo dus. In plaats van me af te vragen hoe ik in hemelsnaam van dat buikje dat niemand mag zien af kom, kan ik wat mij betreft nu niet snel genoeg met een enorme toeter rondlopen. Dat mensen maar mooi meteen van een afstand zien: zo hé, die is zwanger!

Helaas, pindakaas. Terwijl een vriendin met 20 weken al hoogzwanger leek, heb ik zo’n heel schattig buikje dat ik verwacht had te hebben toen ik 12 weken zwanger was. Maar hé, toen was er nog helemaal niets te zien, dus er groeit wel degelijk iets! Dames die al veel ervaring hebben zeggen dan: wees blij, want zo’n buik zit behoorlijk in de weg! Snap ik, maar dat is toch niet wat je wilt horen als je zelf zwanger bent? Mij kan die buik niet snel genoeg in de weg zitten!

Wie weet haal ik het straks wel dubbel en dwars in of loop ik op het moment dat jij dit leest al apetrots achter mijn bolle buikje aan. Een ding weet ik zeker: ik zal nooit meer zeuren over mijn ‘dikke buik’, nu ik weet hoe sterk ik juist naar zo’n echte dikke buik kan verlangen!

Hoe hebben jullie dit ervaren?

Lees ook van Giulia: Shoppen met een zwangere vrouw: de nachtmerrie van elke man?

Meer blogs over zwanger zijn lezen?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Leave a comment (8)