Het leed dat kraamvisite heet. Mama Mariska geeft tips voor jou én je bezoek!

Iedere niet-moeder zal denken bij deze titel: “Leed?! Hoezo?!” Totdat ze zelf moeder worden. Ik zal je alles vertellen over mijn leed dat kraamvisite heet en geef je tips hoe je dit een stuk fijner voor jezelf kunt maken. 

Oké, een voorbeeld. Op een zaterdag heb ik afgesproken met vrienden om 10.00 uur. Mijn baby is nog wakker om 9.45 uur, dus besluit ik hem beneden te houden, zodat de kraamvisite kan meegenieten. Rond 9.55 uur is hij zo moe, dat hij begint te huilen. Ik neem hem in de armen. Om 10.05 uur loop ik nog met hem rond en om 10.10 uur heb ik spijt dat ik haar niet in bed heb gelegd. Als om 10.15 uur de bel gaat, loop ik met een krijsende baby naar de deur.

Lees ook

Het regent buiten en de visite heeft geen jas aan. Dus hup snel naar binnen. Ze feliciteren mij allemaal bij de deur, waardoor ik in vol ornaat in de tocht sta. Iedereen knijpt even in zijn wangetjes of geeft een aai over zijn bol. Zelfs de laatste, waarvan ik had gezien dat hij uitgebreid in zijn handen had staan niezen.

Als ik vervolgens achter ze aan de kamer in loop, glijd ik bijna uit over de modderpoten op de vloer. Fijn, voeten vegen is dus overgeslagen.

Ik smeer beschuit met muisjes, terwijl mijn zoon in de armen van de eerste kraamvisite ligt te worstelen. Je had die gezichten moeten zien toen ik vroeg of ze hun handen wilden wassen. Alsof ik ze smerig vond …

Dan pak ik het cadeau uit dat ze samen hebben gekocht. Kleertjes met lange mouwen maat 62, want maat 50/56 wisten ze niet of dat nog paste. Alles in verschillende soorten kleuren blauw en totaal niet mijn smaak. Ik leg het op de stapel bij de rest van de kleren maat 62 die ik al gehad heb. Ik weet nu al dat mijn zoon deze niet aan zal krijgen of omdat ik nu veel te veel kleren maat 62 heb, of omdat ik het niet mooi vind. Dat terzijde! 😉

Als ik eindelijk zit gaat het gesprek over een stel vrienden dat sinds kort uit elkaar is. De een na de andere anekdote komt voorbij. Na 1,5 uur en 4 roddels verder, bied ik ze allang geen drinken meer aan. Ik hoop dat ze daardoor snappen dat ze weer naar huis mogen.

Mijn zoon ligt inmiddels weer in mijn armen en na een half uur valt is hij weer in slaap gevallen en ga ik hem in bed leggen. Als ik terug kom, zitten ze uitgebreid te praten over de ramp van de supermarktmanager van de buurtsuper die is opgestapt. Pas ruim een uur later geeft een van de vrienden aan dat hij naar huis gaat. De rest volgt, behalve een van hen, die stelt voor dat ze nog ‘gezellig’ blijft. Ik verzin ter plekke dat er straks nog meer visite komt en wijs haar de deur.

Als ik de deur dicht doe, begint mijn zoon te huilen, zie ik modder in de wc liggen, ligt de vloer en bank bezaaid onder de geplette muisjes en ben ik het huilen meer nabij dan het lachen.

Ik kan na mijn derde kind inmiddels een boek schrijven over hoe het wel moet. Dus ga je binnenkort op kraamvisite? Hier heb ik zes persoonlijke tips voor kraambezoek:

#1. Kom op tijd! Niet te vroeg, maar zeker niet te laat.
#2.
Neem geen kleertjes mee. Heb jij ooit voor een volwassen jarige een nieuw set kleren gekocht? Nee? Waarom dan wel voor een baby? Wil je dat wel perse? Dan niet maat 62!
#3.
Neem een speelgoedje voor 6+, een boekje of cadeaubon mee. Oudere kinderen in huis? Ook zij een klein cadeautje.
#4. Blijf MAXIMAAL een uurtje. Korter mag ook. Beschuitje eten, 1 rondje drinken, baby kijken en naar huis!
#5. Was je handen voor je de baby aanraakt. (En vraag of dat mag!)
#6. Praat niet over jezelf, toon interesse in de bevalling en hoe het nu gaat.
#7. Breng liever geen kinderen onder de drie jaar mee. Dat is gewoon te druk.

Als moeder heb ik er zelf ook van geleerd. Hier mijn vier lessen.

#1. Ik spreek standaard een kwartier ‘te vroeg’ af!
#2. Ik leg de kleine gewoon op bed als dat zo uitkomt.
#3. Ik zet een cadeautip op het geboortekaartje.
#4. Ik stuur ze na uiterlijk 1,5 uur naar huis.

Door dit door te voeren voelen de visites een stuk rustiger en fijner. In ieder geval voor mij en onze kleine vent. 😉

Geschreven door Mariska.

Volg je WIJ al op Instagram?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Leave a comment (7)