Hoe de jaren opeens gaan tellen als je moeder bent

Lieve mensen, er is iets ergs aan de hand. Iets dat me nooit interesseerde komt nu langzaamaan dichterbij als een dreigende gitzwarte wolk. Ik probeer me nog naarstig vast te klampen aan mijn jonge jaren en ook al leef ik allang geen party everyday leven meer, het voelt alsof ik de verkeerde kant op ga. En er is geen weg meer terug: ik word bijna 30.

Iedereen om me heen herinnert me er steeds weer aan. “Já-ha, na de 30 begint de aftakeling!”. Daar heb ik dan gelijk een beeld bij. Het ergste is nog dat ik het ook voel. Dat begon al na 2x zwangerschap en 2x keizersnede (even serieus, die 6 weken erna liep ik net als oma). Na een bevalling voelt je lijf gewoon niet meer zoals daarvoor. Maar omdat je daar zoiets moois voor terugkrijgt, maakt dat niet zoveel uit. De aftakeling die ik nu voel is gewoon pure ouderdom. Vreselijk woord trouwens, ouderdom. Zeg het maar eens 3x achter elkaar.

Lees ook

Misschien heb ik wel vooral moeite met geen twintiger meer zijn. Als je in de twintig bent, kan je je altijd verschuilen achter een soort experimentele fase. Nog niets is definitief, je fladdert wat rond en moet alles een keer geprobeerd hebben. Toch lijkt niet iedereen zich bewust te zijn van mijn leeftijd. Best grappig, als ik een fles wijn koop moet ik nog regelmatig mijn ID laten zien. Oók als die fles ergens half omgevallen tussen 6 pakken billendoekjes en een pak luierbroekjes ligt en ik met twee om snoep zeurende kinderen bij de kassa sta.

Maar na mijn verjaardag verwacht ik een omslag. Dan zal de caissière tussen haar zwart geverfde nepwimpers turen en in een split second beslissen dat die ID alláng niet meer nodig is. Ik denk trouwens oprecht dat ik de quarter life crisis grotendeels achter de rug heb, voor het geval je dat nu denkt. Op mijn 23e werd ik moeder, wat alles een beetje in een stroomversnelling heeft gebracht. En daardoor heeft het ook voordelen, 30 worden. Inmiddels zijn mijn kinderen bijna 6 en 4. In theorie barst ik nog van de energie om het drukke gezinsleven in goede banen te leiden. In theorie dan, hè.

Het duurt nog ruim 2 maanden. En tot die tijd? Tot die tijd geniet ik nog even van de wijntjes die onder strikte leeftijdscontrole verkregen zijn.

Lees ook: 4x wat ik heb opgegeven voor het moederschap.

Judith Boucherie

Judith (29) heeft samen met Miriam twee kinderen: Rowan (5) en Amy (3). Werkt daarnaast als freelance tekstschrijver en probeert dat samen met afstuderen elke keer weer in 1 week te proppen. Rasechte dromer, muziekliefhebber en hoopt ooit nog een wereldreis te maken met haar gezin.

Leave a comment (2)