Huilbaby? Don’t worry, be happy… Maar zo werkt het niet!

Uit een Amerikaans onderzoek blijkt dat tevreden moeders minder kans hebben op een huilbaby. Vrouwen die tijdens hun zwangerschap gelukkig zijn in hun relatie en veel steun krijgen vanuit hun omgeving hebben minder kans op een huilbaby. Een verklaring hiervoor is niet bekend. De professor die het onderzoek heeft uitgevoerd, suggereert dat gelukkige vrouwen hun baby wellicht minder vaak als huilbaby ervaren waardoor het lijkt alsof gelukkige moeders minder vaak een huilbaby hebben.

Als moeder van twee huilbaby’s steekt dit bericht mij toch een beetje. Uiteraard begrijp ik dat als iemand niet lekker in zijn vel zit of de thuissituatie niet lekker loopt een baby deze spanningen kan aanvoelen. Maar met name de suggestie van de professor maakt mij boos. Alsof een huilbaby prima te handelen is als je maar gelukkig bent. Daarnaast wordt in dit onderzoek weer de nadruk gelegd op “spanningen die de baby aanvoelt”. Als een baby daadwerkelijk iets mankeert gaat hij/zij huilen, ongeacht hoe de ouder zich voelt.

Lees ook

Ik ben dan ook bang dat dit onderzoek de westerse medische wereld alleen maar zal bevestigen in het beeld dat zij op dit moment van huilbaby’s hebben. En dat is dat er vanuit wordt gegaan dat het huilen van de baby het gevolg is van spanning bij de ouders terwijl het natuurlijk vaker andersom is. Daarnaast wordt er vaak gedacht dat wij – ouders van huilbaby’s – overdrijven.

Onze dochter is met vijf weken oud opgenomen in het ziekenhuis omdat zij van voeding tot voeding huilde (lees: krijste). Ik durfde haar op een gegeven moment niet eens meer te voeden (wat ik natuurlijk wel deed), omdat ik niet wist of ik haar daarmee nog meer pijn zou doen. Ik wilde dat er een arts naar haar zou kijken zodat we ons meisje konden helpen. Maar dat bleek naïef van mij. In de week dat ze in het ziekenhuis heeft gelegen, is niet onderzocht waarom zij huilde. Er werd enkel en alleen rust en regelmaat toegepast. Dit met de overtuiging dat wij daar thuis in tekort schoten.

Daarnaast kreeg ik de volgende opmerkingen van het verplegend personeel: “De ene ouder kan meer hebben dan de ander”, “Baby’s huilen nou eenmaal”, “Is dit uw eerste kind?” (toen ik antwoordde dat het mijn tweede was, volgden verbaasde blikken) en natuurlijk “Ik merk dat je gespannen bent … een baby voelt die spanning aan.” Mijn vermoedens van een koemelkallergie werden weggewuifd. Ik kreeg een gesprek met een psycholoog en er kwam een pedagoog kijken hoe ik met onze dochter omging. Na een week werden wij naar huis gestuurd met de mededeling dat we een meisje hebben met een pittig karakter. Overigens bleek later dat ze toch allergisch was voor koemelk, zelf uitgedokterd.

Mijn ervaring is dus dat je als ouder van een huilbaby wordt veroordeeld. Je wordt gezien als een aansteller en in plaats van de baby te onderzoeken, gaan ze ervan uit dat jij zelf de oorzaak van het probleem bent. Jij gestrest, de baby gestrest, jij happy, de baby happy. Was het maar zo gemakkelijk! Uiteraard voelt een baby jouw stemming aan, maar er kan zoveel meer aan de hand zijn, want een kind krijst niet zomaar. Ik vind het de hoogste tijd dat de medische wereld eens wat verder gaat kijken dan haar neus lang is en huilbaby’s serieus gaat nemen en daadwerkelijk gaat helpen.

Marieke Leijtens

Marieke (32) is getrouwd met Mark en trotse mama van Timo (3) en Mila (2). Ze is werkzaam als belastingadviseur en haar hobby's zijn wandelen, schrijven, zingen en leuke dingen doen met het gezin.

Leave a comment (5)