Ik geef mijn dochter eten uit een potje, let it go

Ik geef het eerlijk toe ik geef mijn dochtertje een potje voor het avondeten. Ik doe dit eigenlijk al sinds ze avondeten mag eten, dus nu al zo’n 3-4 maanden. Dit omdat ze mijn ‘verse’ eten niet wil eten. Ze houdt het in haar mond of duwt het er weer uit en zo’n potje gaat er super goed in.

Als ik mensen vertel dat ik haar potjes geef krijg ik altijd gelijk commentaar, van ‘belachelijk’ tot ‘je geeft je kind niet goed eten’. Op zulk soort momenten voel ik mij een slechte moeder die haar dochtertje niet goed verzorgt.

Lees ook

Maar dan breekt het tijdstip van het avondeten weer aan, naar mijn mening heb ik lekker gekookt. Bloemkool met aardappelen en vlees. Ik prak het allemaal door elkaar, beetje vocht erbij zodat het wat smeuïger wordt. Ik zet L. in haar stoel en met een lach zit ze voor het eten klaar. Ik kijk naar haar bord en ik ben weer trots dat ik weer iets lekkers heb klaargemaakt. We zitten met zijn tweeën aan tafel. Ik een hap en dan zij een hap, misschien motiveert dat, je weet maar nooit!

Met een grote glimlach geef ik haar een hap, ze laat de bloemkool rondgaan in haar mond want ik zie haar kauw bewegingen maken. Ik begin hoop te krijgen want ze geeft nog geen kik. Ze lacht niet meer maar huilen doet ze ook niet! En plots verandert haar gezichtje in een verbaasde blik, en van verbaasde blik verandert het in een verdrietig gezichtje. Ze spuugt de bloemkool uit. Ik kijk naar haar en daarna naar de tafel. Daar ligt mijn harde werk, met liefde gemaakt en nu ligt het als een hoopje daar heel zielig te wezen. Maar goed, maakt niks uit. We proberen het nog een keer, de aanhouder wint! Met een grote aanmoedigende lach geef ik haar nog een hapje, en nog een, en nog een, en nog een!

Maar vandaag wint mijn doorzettingsvermogen het niet, na heel wat hapjes geprobeerd te hebben heeft ze toch maar zeker 2x iets doorgeslikt. Kijkend naar haar besef ik dat dit hem niet wordt. Ik gooi het zelfgemaakte eten weg, pak een potje, warm het op en geef haar dit. En ja hoor ze eet het lachend op en haar buikje zit weer goed vol!

Ben ik nou echt de enige moeder die dit doet? En als dat al zo was, zou de potjesfabrikant dan al niet failliet moeten zijn? Hoe kan het dat we ons zo schamen voor het geven van potjes?  Zolang mijn dochter haar bordje goed leeg eet en met een lach aan tafel zit, vind ik het wel prima en zit ik ook blij aan tafel. En het ‘verse’ eten, daar blijven we gewoon mee oefenen!

Deze blog is eerder verschenen op WIJ à la Mama.

Kim van Asten

Kim is een single moeder van een dochter, Lynda (10 maanden). De filmfanaat is niet vies van een goede discussie over het moederschap. Al is het alleen al omdat ze zelf over veel dingen twijfelt.

Leave a comment (133)