Ik vind mijzelf als moeder soms niet leuk #Sharon

Het raakt me dat ik mijzelf als mens, dochter maar vooral als moeder soms niet leuk vind. Ik kan en hoef niet altijd leuk en gezellig te zijn, maar ergens voel ik toch die druk. Immers staan internet, boeken en interviews vol met de gevolgen van je opvoeding op je ontwikkeling als mens.

Ik ben zo’n persoon die het graag goed wil doen, zo’n muts die zich niet wil verschuilen achter: ik heb ook veel meegemaakt en ben toch ook goed terechtgekomen? Laat ik duidelijk stellen dat perfectie niet bestaat en ik bakken met ‘fouten’ maak.

Lees ook

Wanneer mijn tweejarige in haar nee-ik-wil-niet-humeurtje zit, ben ik uiteindelijk toch die ‘boe-vrouw’. De poging om haar zelf kleren uit te laten zoeken, haar de ruimte te geven om zichzelf aan te kleden en andere liefdevolle manieren houden een keer op. De tijd tikt immers door en we worden op tijd geacht te zijn op werk. Dus dan rollen er tranen over haar wangen en baal ik van mezelf. Het anderhalf uur voor vertrek opstaan, werkt helaas ook niet.

Op de opvang neem ik mijn tijd om haar te laten wennen. Vaak lezen we nog een boekje of spelen we even in het keukentje. Maar wanneer ik weg ga heb ik tijd op de fiets om na te denken. Mijn dag kleurt door de ochtend merk ik … Herken je dat ook?

Aan het einde van de dag geldt eigenlijk hetzelfde gevoel. Snelheid vanuit werk naar de opvang waar één van de fijnste momenten van de dag volgt. Een blij snoetje wat op mij afstormt en twee armpjes die om mij heen slaan. Kort nemen we de dag door en dan gauw naar huis.

Thuisgekomen duiken we samen de spits in: koken, eten, douchen, bad, pyjama, filmpje, boekje lezen, liedje zingen en slapen. Al deze activiteiten worden eveneens bemoeilijkt door deze fase. Bij het aankleden en tandenpoetsen vallen die tranen weer en voel ik mijn hart weer zakken.

Uiteindelijk keert de rust weer terug. Zachtjes zegt ze: “mama, kom eens hier …” en legt ze haar handen op mijn wangen. “Morgen ik is twee …” En langzaam zakt ze weg in slaap.

Ik kijk naar haar en kus haar op haar hoofdje. “Mama houdt van jou”, fluister ik nog zacht. Morgen weer een nieuwe dag, nieuwe ronde nieuwe kansen … ♡

Meer blogs van Sharon lezen?

Volg je WIJ al op Instagram?

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Reageer op dit bericht