Ilse had een Mola-zwangerschap: ‘Toen de verloskundige diep zuchtte, wist ik dat het mis was’

In de eerste weken van de zwangerschap waren we al aan het bedenken wanneer en hoe we het aan de opa’s en oma’s in spe bekend gingen maken. We bezochten zelfs al diverse babyzaken om naar meubels te kijken voor onze kleine spruit. Tot dat ene moment bij de echo …

Mijn man en ik keken echt uit naar die eerste echo’s. In mijn achtste week, zaterdagochtend half 10, mochten we dan eindelijk naar de verloskundige toe. Het liep totaal anders dan verwacht.

Lees ook

Eenmaal de buik ontbloot en ingesmeerd met die koude gel, begon de verloskundige aan de echo. Ze was aan het zuchten en steunen, maar vertelde nog niet waarom. Dat maakte mij erg onzeker. Wat was er aan de hand?

De verloskundige zag helemaal niets op de echo! Daarom vroeg ze, of ze ook een inwendige echo mocht maken. Waarschijnlijk was ik minder ver zwanger dan gedacht en was de vrucht daarom nog niets goed zichtbaar bij een uitwendige echo.

Ik stemde in met de inwendige echo. Wat een verschrikking was dat toch! Dat is echt alles behalve prettig en ik geef toe dat het op sommige momenten ook best een beetje pijn deed. Daar kwam de helse mededeling: sorry, maar ik zie nog steeds niets op de echo!

Hoe kon dat nou? Alle zwangerschapstesten (ja ik had er inmiddels wel tien of meer gedaan) gaven een positieve uitslag. Ik deed zelfs mee aan Moeders voor Moeders, waar ik ook een test voor had gedaan. Ik was snel moe, voelde me anders, was niet meer ongesteld geworden, soms was ik ook wel een beetje misselijk. Ik was echt wel zwanger … toch?

De verloskundige zei dat het misschien een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kon zijn, en stuurde mij voor een second opinion naar het ziekenhuis.

Die was gelukkig om de hoek, dus waren we al daar om 10:00 uur. De verloskundige had al gebeld, dus we waren meteen aan de beurt bij de spoed eisende hulp. Mijn bloed en urine werden afgenomen en ik kreeg weer een inwendige echo. Ook deze arts zag niets in de baarmoeder. We moesten wachten tot de uitslag van het bloed en de urine binnen was. Dat leek wel uren te duren!

Er bleek een erg hoge waarde van het hcg-hormoon (zwangerschapshormoon) in mijn lichaam te hebben. Dat betekende voor mij dat ik dezelfde dag nog geopereerd moest worden, want ze dachten dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging wat voor mij levensbedreigend zou zijn. En ja hoor, om 16:00 uur lag ik al op de operatietafel en besefte ik dat ik een kind ging verliezen. De operatie zou maar een half uurtje duren en ik zou een eileider kwijtraken.

Ik werd wakker. Had het koud. Het eerste waar mijn blik op viel was de klok, bij de verpleegster: 18.30 uur. Huh, 18:30 uur? Zolang zou het niet duren, was er wat misgegaan?

Pas terug op de kamer, kreeg ik te horen wat er was gebeurd. De chirurg had geen buitenbaarmoederlijke vrucht kunnen vinden en had mijn eileider niet hoeven te verwijderen. Ze hadden nog wel een cyste verwijderd, maar dat verklaarde niet waarom mijn lichaam zoveel hcg-hormoon aanmaakte. Toch was de volgende dag de hcg-waarde gedaald, waardoor ik naar huis werd gestuurd. Met als reden: dan zal het misschien toch aan die cyste gelegen te hebben.

Uiteraard kreeg ik nacontroles, maar mijn hcg-waarde bleef schommelen en bleef extreem hoog. Bij een gewone zwangerschap zou het hcg-hormoon langzaam toenemen, en nooit afnemen. Reden om verder te zoeken wat er aan de hand was. Er gingen weken voorbij, met veel onderzoeken. Er was toch iets te zien in mijn baarmoeder.

We kregen verschillende mogelijkheden: het kon een agressieve celdeling zijn, toch een beschadigde vrucht. Tot zelfs, je zal het niet geloven, de mogelijkheid op een tweeling. Daar blijkt een extreem hoge hcg-waarde normaal bij te zijn. Na enkele weken bleef mijn hcg-waarde ook af en toe dalen. Daarom kon het niet om een ‘gezonde’ zwangerschap gaan.

Tijd om een ‘monster’ te nemen van hetgeen wat er in mijn baarmoeder zat. Een week later kwam de uitslag: een partiële zwangerschap (of ook wel Mola-zwangerschap genoemd). De arts legde uit dat dit een soort bevruchting was van de eicel, waarbij de celdeling zich niet tot een geheel zou vormen. Je zou als het ware over enkele maanden een soort van druiventros op de echo zien in plaats van een kind.

BAM! Ik voelde mij falen als vrouw, als persoon, als moeder in spe. Er is geen oorzaak bekend waarom iemand een mola-zwangerschap kan krijgen. Het was gewoon dikke vette ‘pech’, kans 1 op 1000. Echter had ik wel een verhoogd risico bij een volgende zwangerschap dat ik weer een mola-zwangerschap zou krijgen. Dezelfde week krijg ik een ‘miskraam’. Dat was nog enige geluk bij een ongeluk, want dat betekende dat ik geen curettage hoefde te ondergaan.

Na de tijd genomen te hebben om geestelijk weer alles op een rijtje te krijgen, raakte ik dit keer gelukkig wel snel zwanger. Inmiddels zijn we nu de gelukkige ouders van een prachtige zoon.

Ik wil graag tegen alle vrouwen zeggen die nu in hetzelfde schuitje zitten als ik toen: het ligt niet aan jou, je hebt niet gefaald. Je had gewoon pech! Het is nog niet onmogelijk om alsnog zwanger te raken. Echt, heb vertrouwen, het komt goed.

Geschreven door Ilse.

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden)  naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort online.

Volg je WIJ al op Instagram?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Leave a comment (1)