In mijn buik al eigenwijs! #Giulia

Dat wij een eigenwijs kind zouden krijgen, stond van tevoren al vast. Twee stijfkoppen bij elkaar, dat kan niet missen. We wisten echter niet dat ons kind al in de buik zo op ons zou lijken! Terwijl het voor verloskundigen en artsen soms behoorlijk lastig is, lachen wij er hard om. Ja, duidelijk een kind van ons!

Met de geslachtsecho begon de pret, terwijl ik toen nog geen 16 weken zwanger was. Vriendinnen voorspelden al dat ons kind vast de benen stijf bij elkaar zou houden, zo eigenwijs als ze moest zijn. Inderdaad, ons dametje gaf weinig prijs! Ik maakte voor het eerst kennis met alle trucjes die verloskundigen uithalen om je baby te laten draaien. Duwen, je met de billen laten schudden, hoesten, springen, squatten – het mocht allemaal niet echt baten. De verloskundige was er toch wel vrij zeker van dat ze echt niets had zien hangen tussen die beentjes en juist wel drie streepjes zag. Dat we een eigenwijs kindje krijgen stond bij deze dus al vast en we mochten er alvast van uitgaan dat het een eigenwijs dametje is!

Lees ook

Zo meewerkend als ze tijdens de geslachtsecho nog enigszins was, zo eigenwijs was ze tijdens de 20-wekenecho. Ze lag in stuit, niet echt optimaal voor veel metingen. Desondanks lukten de meesten wel, behalve die van haar hartje. Daar viel telkens een donkere schaduw over, omdat madame gezellig met haar armpje voor het beeld lag te zwaaien. Leuk, zo’n eigenwijs kind!

Helaas werden we na de 20-wekenecho doorgestuurd naar het academisch ziekenhuis in Maastricht, wegens een vrij klein hoofdje. Daar bleek haar hoofdje gelukkig helemaal niet zo klein, maar wat zat er toch voor schaduw rond haar hartje? Dat armpje weer! Terwijl de gynaecologe zich in allerlei bochten wurmde en mij weer alles uit de kast liet halen om mevrouw te laten bewegen, bleef zij vrolijk liggen. Echt niet dat ons eigenwijze kind op commando gaat draaien!

Inmiddels zijn we op het moment van schrijven ruim 7 weken verder en ligt ons dametje nog altijd in exact dezelfde positie. Elke echo weer zien we diezelfde houding: in stuit, met haar voetjes druk trappelend onderin mijn buik terwijl ze zichzelf zo uitstrekt. Een 3D-beeld maken van haar gezichtje? Mission impossible! Ze verstopt haar neusje lekker veilig in mijn baarmoederwand en houdt haar armpje voor haar gezicht: jullie nieuwsgierige aagjes wachten maar fijn tot ik er ben!

Over een week mogen we een nieuwe poging wagen tijdens een 3D-echo, maar ik heb er een hard hoofd in. Dit meisje is duidelijk een kind van ons: hartstikke eigenwijs. Daar gaan we nog een hele kluif aan krijgen! We hadden echter ook niet anders verwacht, want dankzij ons beider gevoel voor humor grappen we er regelmatig over hoe ontzettend eigenwijs, maar ook gruwelijk grappig een kind met onze combinatie van genen wel niet moet zijn. 😉 We hadden geen idee dat een baby in de buik al zo’n sterk karaktertje kon hebben en misschien is dat ook wel helemaal niet zo.

Voor ons maakt dat geen verschil: wij genieten met volle teugen van onze eigenwijze meid! Ondanks dat we haar later vast een aantal keren achter het behang (dat we niet hebben) zouden willen plakken, zijn we nu al ontzettend nieuwsgierig naar alle eigenwijze streken die ze uit gaat halen!

Lees meer blogs van Giulia

 

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Leave a comment (1)