Je kind onder narcose zien gaan #Gastblog

We hebben al behoorlijk wat te stellen gehad met ons zoontje Senn. Van huilbaby tot ziekenhuisopnames, van reflux tot koemelkallergie. Van orthopedisch chirurg tot de diëtist. Soms grappen we wel eens dat wij elke afdeling van het ziekenhuis wel gezien hebben met hem. Er waren tijden dat wij vaker in het ziekenhuis te vinden waren dan thuis, je kan zeker zeggen dat wij een roerige periode achter de rug hebben.

Aan deze roerige periode kwam een eind toen ons zoontje buisjes kreeg, dit was het laatste zetje voor ons constant zieke kind. Altijd maar oorontstekingen en altijd maar ziek, dit kon niet meer langer. Dus moesten er buisjes geplaatst worden! Een ingreep waar wij blij mee waren, maar er was één ding waar wij enorm tegenop zagen: de narcose. Dit druiste enorm tegen mijn moedergevoel in. Je kind kunstmatig in slaap brengen, waarom hebben we hiervoor gekozen!?

Lees ook

Gelukkig was de ondersteuning en de begeleiding in het ziekenhuis enorm goed. We kregen veel uitleg, een mondkapje om te oefenen thuis en zelfs filmpjes die we konden kijken, zodat we wisten wat ons te wachten stond. Op het moment dat ons zoontje buisjes kreeg was hij ongeveer anderhalf. Hem iets uitleggen ging het niet worden, dus gingen wij spelenderwijs het mondkapje maar oefenen. Voor onszelf konden wij ons het beste voorbereiden door ons in te lezen en proberen niet te gestrest te zijn op het moment suprême. Hmm, makkelijker gezegd dan gedaan, haha.

Op de dag zelf ging het tot de narcose prima. Senn vermaakte zich goed met het speelgoed, leek geen last te hebben van het feit dat hij nuchter moest zijn en vond het maar wat grappig dat ik in een soort eskimopak met hem mee mocht. Maar toen … toen was het zover. We moesten de OK in en daar waren zoveel mensen. Zelfs ik was hierdoor een beetje perplex, laat staan een kind van anderhalf.

Stiekem beleefde ik dit ook wel een beetje in een roes. Zoveel mensen om je heen die allemaal iets van je moeten. Senn mocht gelukkig nog even bij mij op schoot blijven met zijn knuffeltje, maar toen het mondkapje inclusief slang dichterbij kwam, was het gedaan met de pret. Senn werd enorm verdrietig en stribbelde tegen, helemaal logisch. Dit was zo sneu en erg om te zien, we moesten hem enorm goed vasthouden om het kapje rond zijn mond te krijgen.

Door het vele huilen, waar hij in bleef hangen, kon hij geen goede ademteug nemen en het duurde heel lang voordat hij wat rustiger werd en kon gaan slapen. Wat was dit naar! Uiteindelijk werd hij slapper en namen ze hem van mij over, werd hij op de OK tafel gelegd en moest ik weggaan. Ik keek nog achteruit en die aanblik vind ik nog steeds enorm verdrietig: een klein, hulpeloos mannetje in een OK ruimte op een enorme tafel met veel te veel mensen. Mijn moederhart huilt.

Gelukkig ging alles goed, maar de gedachte aan dit moment, nooit meer!

Geschreven door Erin, mama van Senn

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (2)