Je kinderen vertellen over de oorlog #Annette

“Ga ik straks een echte prinses zien, mama?” Opgewonden lopen de oudste twee jongens met me mee richting het dorp. “Ja, onze vorige koningin komt naar het dorp om de oorlog te herdenken. Nu is ze een prinses en ze komt bloemen leggen voor alle mannen die hier werden gevangengenomen, naar Duitsland werden gebracht en daar gestorven zijn.”

Het is oktober en het is precies 75 jaar geleden dat ons dorp in brand gestoken werd. Alle mannen van een bepaalde leeftijd werden op transport naar Duitsland gezet. Slechts een handjevol kwam terug. In een keer waren we een dorp vol weduwen en kinderen.

Lees ook

Pijnlijk om voor te stellen, terwijl ik over dezelfde weg loop waar deze moeders gelopen hebben, met twee warme kinderhandjes in mijn handen. Hoe, wanneer en waarom leg ik hen uit wat hier vroeger gebeurd is en waarom we dat herdenken?

“Waarom deden die soldaten dat?” vraagt de oudste weer, terwijl we bijna bij de gedenkplaats zijn. “Omdat het oorlog was en ze waren boos omdat er een Duitse soldaat was neergeschoten, dus besloten ze alle mannen maar gevangen te nemen.” “Moet ik nog steeds bang zijn voor Duitsers dan als ik ze tegenkom op vakantie ofzo?”

Ik ben een beetje verrast door zijn vraag, al is die eigenlijk heel logisch. “Nee hoor, je hoeft niet bang te zijn. De Duitse mensen die nu leven hebben hier niks mee te maken. Zij willen ook geen oorlog.”

kinderen vertellen over oorlog

Bij de gedenkplaats, een voor zich uit starende stenen weduwe, is het zo druk dat we niks kunnen zien van de hele plechtigheid. Een journalist die naast ons staat biedt aan om Jonah op te tillen, zodat hij over de heg kan gluren en toch iets meekrijgt van de ceremonie.

We voelen allebei, zonder het uit te spreken, hoe belangrijk het is dat ook vooral de kinderen het zien. Zij kennen de geschiedenis nog niet en dit soort plechtigheden roept bij hen een stortvloed aan vragen op.

Hij wil opeens alles weten over zijn overgroot opa die ondergedoken zat, waarom mensen oorlog voeren, waar de vrouwen moesten wonen toen hun huizen platgebrand werden en waarom niet meer mannen uit de trein gesprongen zijn om te ontsnappen.

Terwijl Jonah alles als een spons opzuigt, schopt Finn verveeld tegen wat steentjes aan. Hij is er nog net te jong voor en begrijpt niks van al die plechtige mensen die heel stilletjes tegen elkaar fluisteren. “Mama, ik wil naar huis. Ik heb het koud”, zegt hij al trekkende aan mijn jas. “Ja, het is tijd om te gaan.”

Ik bedank de journalist naast ons voor de hulp. “Laten we lekker naar ons warme huis gaan, waar papa en Sean op ons wachten.” Dat Jonah ‘de prinses’ niet heeft gezien, is hij helemaal vergeten. Zijn hoofdje is nu bezig met belangrijkere dingen.

Meer blogs lezen van Annette?

Volg je WIJ al op Instagram?

 

Annette van den Berg

Annette (34) is getrouwd met een rasechte Ier uit Dublin, waar het gezin ook een paar jaar heeft gewoond. Nu zijn ze samen met hun drie kinderen, Jonah Gabriel (6), Finn Frederick (4) en Sean William (1) weer terug in Nederland. Naast freelance schrijver is Annette ook Mama & Baby pilates instructrice om moeders fit door de zwangerschap heen te loodsen en om daarna ook weer goed te herstellen. Schrijven en reizen zijn haar grote passies, al komt ze tegenwoordig niet veel verder dan de dagelijkse ritjes naar school en weer terug.

Reageer op dit bericht