Kinderwens, maar geen man in huis: mijn vriendin en ik gingen voor KID

Na 5 jaar meestal vredig samenzijn besloten mijn vriendin en ik ervoor te gaan: kinderen. Vier eierstokken, twee baarmoeders, maar geen zaad. Dat zal nog wel jaren gaan duren. We onderzochten de mogelijkheden en kwamen uit bij KID; kunstmatige inseminatie met donorzaad.

Een traject met onderzoeken volgde, verplicht onderdeel was een gesprek met de psycholoog. Retezenuwachtig werd ik ervan, en tegelijkertijd vond ik het een beetje oneerlijk. Als iedereen zomaar kan besluiten om aan kinderen te beginnen, waarom moesten wij dan eerst verantwoording afleggen? Het gesprek bleek meer een voorlichting te zijn; hoe om te gaan met de onbekende vader en hoe ga je dat in hemelsnaam aan je kinderen uitleggen? Gelukkig zaten we op één lijn met de psycholoog.

Lees ook

Er moest een match gemaakt worden tussen mij en de donor, waarbij de uiterlijke kenmerken van mijn vriendin ook werden meegenomen. Match made, dus we konden aan de slag met temperatuurcurves en ovulatietesten. We probeerden maar iets romantisch te maken van het eendenbekspektakel. Of het geholpen heeft weet ik niet, maar de eerste keer was gelijk een lucky shot. We waren superblij! In m’n achterhoofd zat wel de vraag welk genetisch materiaal ik eigenlijk in mijn buik had zitten. Nachtmerries had ik er van, dat ik de meest afgrijselijke baby ooit zou produceren. Niet dat er per definitie iets mis is met een baby die wat minder aan je verwachtingen voldoet, maar het feit dat ik geen idee had wie er aan de andere kant van het verhaal zat gaf me soms de rillingen.

Mijn zwangerschap eindigde in één bak ellende. Eerste kostbare uurtjes met je baby? Niets van meegekregen. Compleet platgespoten en helemaal van de wereld mocht ik uren later eindelijk naar hem toe. Ik schrok een beetje, want ik dacht dat hij op Mister Bean leek. Hij heet Rowan en hij lijkt op Mister Bean. Gelukkig bleken dat een soort psychedelische gedachtenkronkels te zijn. Na 3 weken ziekenhuis zaten we met z’n drieën op de bank naar elkaar te kijken. Twee mama’s en Rowan, de knapste man die ik ooit heb ontmoet.

Ook Amy’s rietjes kwamen uit dezelfde vrieskist, alleen lag de productiedatum wat verder. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af wie deze man toch is en wat hem bewogen heeft. Uren durende googlesessies waren het, op zoek naar iets wat een link met de donor kan betekenen. Recht van spreken hebben we trouwens niet, de kinderen bepalen zelf of ze hem willen ontmoeten als ze 16 jaar zijn. Als ze daar geen behoefte aan hebben, kan ik blijven googelen tot ik een ons weeg. Soms zie ik een blik of een uitdrukking die ik nog nooit eerder heb gezien. Dan kijk ik recht in de ogen van die mysterieuze man en daar kan geen zoekmachine tegenop.

Judith Boucherie

Judith (30) heeft samen met Miriam twee kinderen: Rowan (6) en Amy (4). Werkt daarnaast als freelance tekstschrijver en probeert dat samen met afstuderen elke keer weer in 1 week te proppen. Rasechte dromer, muziekliefhebber en hoopt ooit nog een wereldreis te maken met haar gezin.

Leave a comment (7)