Koude koffie & babyspuug: het leven van een kersverse mama

Koude koffie ziet er onaantrekkelijk uit. Ik doe dagelijks veel pogingen om mijn koffie warm te drinken, maar ik kom de mok vaak koud en onaangeroerd tegen.

De koude mokken vind ik door het hele huis. Van vensterbanken, traptreden tot naast het tandenborstel bakje op het badkamermeubel. Handige plekken wanneer je zoekende bent naar baby spullen. Door de dag heen ben ik aan het grijpen naar zoogcompressen, kolfmachines, hydrofielen, speentjes en billendoekjes. Spullen die mij drie weken geleden wereldvreemd waren. Drie weken geleden, toen ik nog warme koffie dronk, een babykamertje aan het inrichten was en al deze artikelen nog in hun verpakking zaten.

Lees ook

Nu eenentwintig dagen later zou ik mij geen raad weten zonder al die spullen.  Het is vandaag mijn eenentwintigste kraamdag. Mijn teennagels zijn al die dagen niet meer gelakt. Mijn haardracht zit al drie weken in een knot tenzij er kraamvisite is en mijn BH heeft borstvoedkleppen in plaats van sexy franjes. Met wat roze blush en een kloddertje rode lipstick zorgen dat ik niet verslof tot de stigmatiserende moeder -look.

Witte leggings en kort haar. Ik ben mij ervan bewust dat ik daar ver van uit de buurt moet blijven hoewel ik eruit gemakzucht best naar zou willen grijpen. Expliciet vraag ik deze week mijn kapster of ze mijn haar wil knippen, maar a.u.b. lang wil laten. Online shop ik broeken die niet het gemak of de look van een legging hebben. Ik ben die stereotype ‘nieuwe moeder’ met een streep babyspuug op haar linkerschouder, bij wie haar borsten door een shirt heen kunnen lekken en met een giga luiertas de straat op gaat. Niet de vrouw die wekelijks haar teennagels lakt en dagelijks haar haren netjes föhnt. Die vrouw was ik.

Drie weken geleden was ik dus aan het bevallen. Heel cliché, maar het bevallen zelf was best wel #(*%&*@(%. In het ziekenhuis spraken ze ook van een ‘pittige bevalling’. Ik vind dus niet dat ik mij aanstel als ik dit schrijf. Het bevallen was net even anders dan al die blije geboorteboeken beschreven. Een andere bevalling dan verwacht, maar toen ik oog in oog met mijn kind lag en de tranen van zijn vader over mijn gezicht stroomde, was ik vergeten hoe kutterig de bevallende uren daarvoor waren geweest. Sterker nog, dankzij de medicijnkast van het ziekenhuis zijn aardig wat momenten van het bevallen langs mij heen gegaan.

Uren na de bevalling, midden in de nacht, voelde ik ineens wel wat er gebeurd was. Het voelde letterlijk alsof er iets groots door iets kleins was gegaan. Een schrijnende pijn van een wond en voldoende hechtingen stak de kop op. Precies op de plaats waar vroeger mijn geslacht had gezeten. De pijnstilling had mijn bloedbaan verlaten en ik voelde (zoals mijn vriend had verteld) hoe de bevalling had plaatsgevonden; iets met een grote schaar, bloed, een vacuümpomp en op het einde hechtdraad. Hetgeen ik niet wist, omdat ik beneveld was door een shot morfine.

Nu drie weken later sus ik de wond met wat paracetamol en veel staande activiteiten. Ik overweeg dagelijks om mijn fiets op marktplaats te verkopen, maar als ik de zwangerschapsfora moet geloven zou ik theoretisch gezien over drie weken weer kunnen fietsen. Ik wacht het rustig af anders kan deze voor 75 euro de deur uit.

Om de drie uur moet ik overigens wel echt gaan zitten. Zitten op mijn zitvlak omdat mijn kleine zoontje dan zijn melk wilt. Mijn kraamzorg raadde mij aan om dan op een zak bevroren erwten te gaan zitten. Ik heb dat een keer gedaan en kon daarna een droge broek en ondergoed aantrekken. Die avond aten we ook geen erwten.

Als mijn zoon wil drinken lijkt het net een klein spreeuwtje. Met een klein open bekkie hapt hij gulzig in het luchtledige net zolang tot er een tepel of speen in zijn kleppie zit. Zit het speentje erin dan wordt er keihard vacuüm gezogen tot zijn kleine maagje vol zit. Ik vind het fantastisch hoe moeder natuur dit heeft bedacht en ik vind het ook fantastisch dat er speentjes op plastic flesjes bestaan.

Bijzonder is namelijk dat mijn kleine zoontje alleen in het ziekenhuis mijn tepel wist te vinden en bij thuiskomst deze kunst was verloren. Op internet lees ik dat veel moeders hiervan overstuur raken. Ik niet. Zelfs niet als ik alle overstuurde reacties lees. Ik vind het wel humoristisch dat mijn kind liever een fles drinkt dan zijwaarts uit een tepel sabbelt. Zelf drink ik liever ook zittend dan liggend en accepteer dat we het borstvoeden laten voor wat het is.

Ontspannen genieten van mijn kind is wat mij al eenentwintig dagen lukt. Maar geen zorgen lieve mensen, lieve moeders en vaders, want vandaag de dag ben ook ik sneller op de kast te krijgen dan ooit te voren. ‘s Nachts ga ik wel tien keer kijken of mijn spreeuwtje wel ademt, zet ik een camera voor zijn neusje als ik boven iets moet pakken, Google ik elk rood plekje of ander wissewasje en kijk ik wel negen keer links of rechts als ik met mijn giga kinderwagen de straat oversteek…

Een bezorgde maar ontspannen moeder, met een knot, wat blush en rode lipstick. Het is hier genieten geblazen!

Lees ook: ‘Net bevallen: van fatmom terug naar fitmom?

Marcelle van der Putten

Ik ben Marcelle. Gewoon Marcelle. Ik werk bij een normaal bedrijf en ben daarnaast voedingsadviseur. Op het moment dat ik dit schrijf ben ik zes weken moeder van een klein zoontje en heb ik een grote fascinatie voor het lezen van kookboeken, doen van boodschappen en het roeren in pannen. De één leest graag een glossy magazine en doet een potje tennis. Ik lees dus kookboeken en hak met alle plezier een uitje fijn!

Leave a comment (4)