Lief tweede kind

Welkom op de wereld, kleintje! Die maandagmiddag dat jij heel relaxed ter wereld kwam, zal ik niet snel vergeten. In tegenstelling tot mijn zwangerschap van jou, wat was die anders dan bij je broer.

Bij hem werd er elke dag gefantaseerd over de op handen zijnde baby. Bij hem kwamen er elke week meerdere dit-gebeurt-er-nu-in-je-buik nieuwsbrieven binnen in mijn mailbox. Bij hem speelde ik klassieke muziek af in de hoop zijn hersenen zó te stimuleren dat hij op een topuniversiteit zou komen. Bij hem had ik een app waarop ik bij alle soorten voedsel opzocht of het geen gekke afwijkingen kon veroorzaken. Bij hem spendeerde ik uren aan het kopen en wassen en vouwen en vooruit: nog een keer wassen en vouwen van kleertjes.

Lees ook

Tja, en toen werd ik zwanger van jou. Wat een blijdschap bij mij en je vader. Maar bij jou reageerden de opa’s en oma’s al wat minder enthousiast. Bij jou wilden mijn vriendinnen eigenlijk geen babyshower meer organiseren. Bij jou kon ik niet onthouden hoeveel weken ik precies zwanger was. Bij jou zat ik continu in het vliegtuig zonder me zorgen te maken over kosmische straling. Bij jou vergat ik elke week foto’s te maken van mijn buik. En bij jou was ik vooral bezig met die heerlijke, drukke, aandacht vragende peuter die er al was. Jij hoorde geen klassieke muziek maar ‘De wielen van de bus’ en peutergeschreeuw. Geen tijd voor wekelijkse zwangerschapsyoga en al helemaal niet voor middagdutjes. En zó weinig tijd om er af en toe bij stil te staan dat ik überhaupt weer zwanger was van een klein wondertje. Het is pas een paar maanden geleden, maar ik ben deze zwangerschap alweer bijna vergeten.

Lief tweede kind, sorry dat jouw dagritme nu bepaald wordt door een peuter in plaats van door Gina Ford. Sorry dat je geen eigen kamer hebt. Sorry dat je, ook al ben je een meisje, bijna alleen maar jongenskleding draagt. Sorry dat ik wat minder tijd heb om met je te knuffelen, maar je wat vaker in de box belandt. Sorry dat je al vanaf het allereerste moment mijn aandacht moest delen met hem.

Maar weet je wat? Wat ben ik blij voor jou dat jij een grote broer hebt, die nu al van je houdt. Die zijn dinosaurussen aan je voorstelt, ook al betekent dat dat ze ruw op je hoofdje belanden. Wat ben ik blij dat hij eten in je mond stopt (‘zusje ook!’), ook al ben je nog lang niet klaar voor vast voedsel. Wat ben ik blij dat hij, zodra hij wakker wordt, enthousiast naar jouw wieg rent, ook al gun ik jou nog wat meer slaap.

Want, lief tweede kind, ik heb zelf drie broers en zussen, en ik beloof je: het is het mooiste wat er is. En het gebrek aan aandacht, dat is het waard. Big time. Je komt er nog wel achter. Ooit.

Carmen Bierens

Carmen (33) komt uit Amsterdam. Moeder van zoontje Magnus (3) en dochter Eloise (0). Ze werkt in de musicalwereld maar ze is nu ruim een jaar met verlof om, zo lang het nog kan, mee te reizen met haar (Engelse) vriend die overal en nergens in het buitenland werkt. Een heel avontuur!

Leave a comment (4)