Maaike werd op haar 15e moeder: ‘Iedereen dacht van haar komt niets meer terecht’

Vaak worden jonge meiden die zwanger zijn al snel bestempeld met het label ‘daar komt niets van terecht!’ Ik (Maaike) wil heel graag laten zien dat het ook heel goed kan uitpakken, zolang je er zelf 100% voor gaat en de juiste hulp hebt. Hier mijn verhaal.

Ik was 13 jaar toen ik (papa) Pascal kennen via MSN, tja heel romantisch was het niet. Al vrij snel hadden we klik en kregen we ‘verkering’. We waren jong en echt ‘verkering’ kende we nog niet, dus het ging ook met ups en downs.

Lees ook

Na 1,5 jaar voelde ik me anders, stiekem wist ik dat ik zwanger was, maar stopte het weg. Ik dacht: ach nee dat overkomt mij helemaal niet. Na een tijd drong mijn moeder mij erop aan om samen naar de huisarts te gaan en een test te doen, en die was positief! We barstte allebei in tranen uit. Mijn moeder was erg boos en teleurgesteld. Na overleg met de huisarts heeft die ons die zelfde dag nog doorgestuurd naar het ziekenhuis om te kijken hoe lang ik al zwanger was. Dat bleek al ruim 6 maanden! SHOCK.

Toen ik mijn kind voor het eerst op de echo zag, moest ik toch een klein beetje glunderen, zoiets bijzonders, maar tegelijkertijd waren we erg geschrokken. Zo veel vragen gingen er door mijn hoofd. “Hoe moesten we dit doen? Stoppen met school? Geld verdienen? Alleen?”

‘s Avonds kwamen Pascal en zijn ouders om eens samen goed om tafel te gaan. Weg laten halen was geen optie en afstaan voor adoptie moest ik al helemaal niet aan denken. Na lang gesproken te hebben met elkaar gingen we er met z’n alle voor.

Maar dan komt het moment dat je weer naar school moet (ik zat in het derde jaar vmbo). Samen met mijn mentor en een begeleider gingen we het vertellen aan mijn klasgenoten, wat was dat eng! Gelukkig werd er goed gereageerd. Natuurlijk kwamen er ook minder leuke reacties en dan vaak achter onze rug om. Dat terzijde.

Maar eerlijk? Wat zijn wij hier goed uitgekomen. Zonder de hulp van onze ouders hadden we dit natuurlijk nooit gered. We zijn ze erg dankbaar. Ze hebben ons zo goed geholpen en nog steeds. Ze namen allemaal een deel van de opvoeding van Naomi op zich, zodat wij onze school konden afmaken en daarna een opleiding konden gaan volgen. Naast school gingen we ook nog werken, want er moest natuurlijk wel geld verdiend worden. Ik werk nu al ruim zeven jaar in het kappersvak en mijn man is filiaalmanager bij een Scooterzaak in Utrecht!

De eerste zes levensjaren van Naomi woonden we nog thuis, door de week bij mijn ouders en in de weekenden bij mijn schoonouders, maar toen vonden we het wel eens tijd om echt op ons eigen plekje een ‘echt’ gezin te starten.

Naomi werd natuurlijk deels opgevoed door haar oma’s en opa’s en dat moesten we nu echt zelf gaan doen. Spannend. De eerste twee jaar hebben we een huisje gehuurd en sinds drie jaar hebben we een koophuis. Wie zei ook alweer: “Daar komt niets van terecht?”

Twee jaar geleden werd ons gezin compleet met de komst van ons zoontje Dani, een echt puberpeuter, maar een heerlijk ventje. De oma’s kunnen nu echt oma zijn, en wij echt mama en papa, en dat is optimaal genieten.

Zolang je er zelf 100% achterstaat en er alles aan doet om je kleintje een goed leven te geven dan lukt dat. Probeer de mensen die je veroordelen te laten zien dat je het wel kan, want dat maakt je trots op jezelf en je gezin. Natuurlijk is 15 jaar heel erg jong om papa en mama te worden, maar ik had het voor geen goud willen missen!

Geschreven door Maaike.

Volg je WIJ al op Instagram?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Reageer op dit bericht