Maak van Moederdag geen ‘moetje’ #Sharon

Moederdag komt er weer aan en dat voelt dit jaar voor mij net even vreemder dan het jaar hiervoor. Vorig jaar wist ik niet zo goed wat te verwachten of te doen. Als kersverse mama wilde ik het graag met mijn eigen gezinnetje vieren. Samen iets leuks doen en genieten van het voor het eerst in het zonnetje staan als mama. Uiteraard heb ik ook een moeder die ik altijd verwen en waar ik altijd langs ga. Mijn eerste Moederdag? Die was geen succes.

Papa was Moederdag vergeten en mijn ouders hadden het snode plan opgevat om mij en mijn broer (die ik liever vermijd) te herenigen op nota bene mijn eerste Moederdag. Ik had, met wat interne strijd, toch besloten om naar mijn ouders te gaan op deze dag, maar wel met een raar onderbuikgevoel.

Lees ook

Mijn broer en ik hebben elkaar inmiddels 9 jaar niet meer gezien of gesproken en mijn vraag of hij aan het einde van de middag kwam werd ontweken. Ik pas mij namelijk aan zijn schema aan, zodat ik hem niet tegen het lijf loop. Ik kwam er tijdig achter wat mijn ouders hadden bekokstoofd en na de nodige tranen ben ik vertrokken.

Dit jaar is de eerste keer als alleenstaande moeder. Het voelt vreemd en ik heb besloten om het samen met mijn meisje te ‘vieren’. Samen ontbijten op bed, knuffelen met de dieren op de kinderboerderij en een taartje met koffie en appelsap in de stad. Ik wil het samen met haar vieren, omdat ik het een feestje vind dat ik haar mama mag zijn. Omdat Marlie mijn leven heeft verrijkt op een manier die ik niet onder woorden kan brengen. Het lijkt mij zo leuk om het samen te vieren!

Mijn mama wil ik een prachtige bos bloemen versturen met een lief kaartje. Ik weet alleen dat ze het heel lastig vind als ik niet langskom op deze dag. Hoe vaak ik haar ook zie en spreek hecht ze er veel waarde aan het samenkomen op deze dag. Door de ervaring van vorig jaar en de rollercoaster van uit elkaar gaan, maken dat ik het op mijn manier wil doen. Ben ik dan egoïstisch? En hoe vertel ik het haar zonder dat ze het op zichzelf betrekt en het niet begrijpt? Mijn ouders wonen 100 km verderop dus even langsgaan is er niet bij helaas.

Wanneer stap je als (groot-)moeder opzij om plaats te maken voor de nieuwe generatie moeders, waardoor de vrijblijvendheid weer ontstaat? Het is (vind ik) geen verplicht nummer meer, het is oprechte belangstelling? Uiteraard vind ik dat er aan alle mama’s gedacht moet worden en kan je deze dag niet zomaar voorbij laten gaan.  Maar zeg nou zelf, de echte waardering toon je toch niet eens per jaar?

Ik ken en hoor net iets te veel mensen om mij heen die het een ‘moetje’ noemen of zich verplicht voelen iets te doen op die dag. Hierdoor is de aandacht eigenlijk niet oprecht. Ik vraag mij af,  is dat wat we willen als mama’s? Hoe denken jullie hierover? ♡

Lees meer blogs van Sharon

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (1)