Mama’s eerste tropenjaar: over de zombiefase en snerende momzilla’s

Toen ik in verwachting raakte had ik eigenlijk geen idee wat me stond te wachten. Ik dacht aan de geboorte van ons kind, een romantisch voortbrengsel van de liefde tussen mij en mijn partner. Ik was zonder twijfel bereid om mijn vrijheid hiervoor op te offeren, maar hoezo ‘opoffering’ eigenlijk als je er zoiets moois voor terugkrijgt?

Hoewel ik het een en ander had gehoord over de rigoureuze verandering van het leven en de zwaarte van het moederschap, was ik niet bedacht hoe verregaand de gevolgen van een baby in huis konden zijn. Mijn nieuwsgierigheid overstemde namelijk elke zinnige, rationele gedachte over het ouderschap. Bovendien beschouwde ik mezelf en mijn partner als best flexibel van karakter.

Lees ook

Met een langdurige verbouwing en allebei een baan, hadden we onze handen al aardig vol. Maar ik was 32 en het idee om een gezin te stichten begon steeds meer te lonken. Vervolgens hoorde ik de treffende opmerking: er zijn altijd redenen te bedenken waarom dit niet het juiste moment is om aan kinderen te beginnen. Daarmee begon het avontuur.

Op gegeven moment zat ik huilend van wanhoop naast de wieg. Ik was doodop. Van andere nieuwe moeders kreeg ik te horen dat ik dit van tevoren had kunnen weten. Vrij gevoelloos, als je het mij vraagt. Van elke moeder verwacht je warmte en medeleven. Echter, het wemelt van de Momzilla’s out there.

Maar nee, ik blijf erbij. Pas als je kind er is weet je wat het inhoudt. Wat was het heerlijk om haar na een gedrocht van een bevalling in mijn armen te hebben, dat in elkaar gevouwen ‘prutje’ mens. Toen de ontvouwing begon, begon ook ons nieuwe leven als papa en mama. Van een relatief onbezorgd leven hadden we van de een op de andere dag samen de verantwoordelijkheid voor ons lieve ‘prutje’.

Iedere dag begon met een schreeuw en een traan, en eindigde meestal ook zo. Lachjes waren er nog niet en haar hulpeloosheid zorgde ervoor dat we praktisch geen seconde van haar zijde konden wijken. Mijn geest schreeuwde intussen om rust en tijd om op te laden. Maar pauzes kwamen er niet. Vijf minuten douchen werd een heilige ceremonie. Borstvoedingen vonden het eerste half jaar om de twee à drie uren plaats, en ook in de nachten bleef het nog lang lopendebandwerk.

Zombiefase

Hoewel ik alleen maar naar dat snoetje hoefde te kijken voor een intens gevoel van geluk, was het voorzien in haar behoeften net zo intens. Gelukkig weet de wonderlijkheid van ons nieuwe mensje de vermoeidheid meestal te overstijgen. De vermoeidheid kan echter ook de overhand nemen.

Ik heb geleerd over de verscheidene niveaus van vermoeidheid, die dieper kunnen gaan dan ik ooit had gedacht. En ik verbaas me nog regelmatig over mijn eigen functioneren in één van de verste stadia van vermoeidheid. De zombiefase.

De zombiefase werd een nieuw begrip. Je bent praktisch bezig in bewusteloze staat en alle nodige dingen kun je nog prima uitvoeren. Naast de oerdrift tijdens de bevalling, moet er ook een oerdrift bestaan die ons door de zware momenten van het eerste jaar loodsen. Hetgeen je uitput, is tegelijk je grootste drijfkracht. Joanna is vandaag, op twee dagen na, 7 maanden oud. We zijn een heel eind op weg in het eerste tropenjaar. Hou vol mama, je doet het goed.

Tekst & beeld: Marije Steen.

#Deeljeverhaal
Wil je ook je verhaal delen met andere mama’s? Dat kan. Stuur je verhaal (500 – 80o woorden) op naar redactie@wij.nl. Wij maken wekelijks een selectie en brengen je op de hoogte als je verhaal gepubliceerd wordt.

Volg je WIJ al op Instagram?

 

 

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Reageer op dit bericht