Medisch zwanger: ziekenhuis in, ziekenhuis uit #Giulia

Van ziekenhuizen krijg ik altijd de kriebels. Daar moet je zo min mogelijk komen! Zij het voor jezelf, zij het om anderen te bezoeken. Maar sinds een paar weken ben ik er kind aan huis. Terwijl ik het een tijdje geleden nog een flinke klap vond om te horen dat ik medisch zwanger werd, loop ik inmiddels ziekenhuis in, ziekenhuis uit.

De eerste afspraak bij de gynaecoloog was niet zo spectaculair: hij zou de medische echo in Maastricht afwachten voor wat betreft de hoofdomtrek van ons meisje en verder zag alles er prima uit. Ze lag nog altijd in stuit, maar had met 30 weken ook nog genoeg tijd om te draaien.

Lees ook

Twee weken later ging ik weer braaf op controle en meldde voor de zekerheid even dat ik af en toe pijn had rechts onder mijn ribben. Toen mijn bloeddruk vervolgens wel erg hoog bleek, gingen de alarmbellen af. Op naar de verloskamers, aan de bloeddrukmeter en CTG! Plasje inleveren, bloed prikken en wachten maar.

Gelukkig bleek alles in orde. Mijn bloeddruk was wel aan de hoge kant, maar daar heb ik sowieso aanleg voor. In combinatie met alle andere positieve uitslagen was er niets om me zorgen over te maken. Wel mocht ik voor de zekerheid drie dagen later nog eens terugkomen voor zo’n zelfde rondje plassen, bloeddrukmeter en CTG. Zo gezegd, zo gedaan. Alles zag er weer netjes uit en ik kon na zo’n anderhalf uur het ziekenhuis weer verlaten. Vrij van controles tot de medische echo in Maastricht!

Of toch niet. Op zondagmiddag begon ik me een beetje grieperig te voelen en ’s avonds voelde ik me plotseling echt niet lekker. Het leek wel op een soort buikgriepje, dus ik piekerde er niet te veel over. Maandagochtend voelde ik me alweer wat beter, maar ’s avonds had ik weer het gevoel dat ik bijna van m’n stokje ging. Misselijk, hoofdpijn, rillerig en ik had ons meisje de afgelopen dagen ook niet zo heel veel voelen trappelen.

Ik besloot te bellen. Iets wat ik absoluut niet snel doe, maar als het om mijn dochter gaat neem ik dus echt geen enkel risico. De volgende ochtend mocht ik langskomen voor weer een rondje plassen, bloeddrukmeter en CTG. Al in de verloskamer voelde ik me niet lekker. Zweterig, misselijk en hoofdpijn. Het werd er natuurlijk niet beter op toen ik de bloeddrukmeter elke 5 minuten hoorde piepen, omdat mijn onderdruk te hoog was.

Ondertussen liepen de overige metingen ook niet zo vlekkeloos. De CTG toonde af en toe opeens een flinke dip, maar het vermoeden was dat die per ongeluk ook mijn hartslag opving. Inderdaad had ik af en toe twee hartslagen door elkaar gehoord en aangezien die van mij veel te hoog was, kon die vrij gemakkelijk verward worden met die van mijn kind. Toch ook maar even een hartslagmeter om dan, zodat ze in de gaten konden houden van wie welke hartslag was. Ondertussen nog twee buisjes bloed afgetapt en daar lag ik dan, vlagen van misselijkheid weg te puffen.

Dat het dit keer niet zo goed was, had ik natuurlijk allang in de gaten. Toen alle uitslagen bekend waren, kreeg ik bezoek van de gynaecoloog. Stiekem was ik al bang dat ik in het ziekenhuis zou moeten blijven, dus ik was ontzettend opgelucht toen hij zei dat hij vond dat hij mijn hoge bloeddruk moest behandelen. Ja, liever een pilletje! Dat ik dat ooit zou zeggen …

Met bloeddrukverlagende medicijnen en een afspraak voor de volgende dag op zak, kon ik na ruim tweeënhalf uur in het ziekenhuis weer naar huis. Voor zolang als het duurde, want ’s avonds stond er een informatieavond over borstvoeding op het programma. Samen met manlief weer ziekenhuis in, ziekenhuis uit. En na een nachtje slapen, mocht ik wéér die kant op!

Inmiddels voelde ik me wonder boven wonder al een heel stuk beter, dus ik vroeg meteen enthousiast of het zou kunnen dat die medicijnen zó snel werkten. Ja, dat zou kunnen. Sterker zelfs, daar leek het verrekte veel op volgens de uitslagen die volgden. Mijn bloeddruk was een heel stuk gezakt en onze dame trappelde er weer zo druk op los dat de CTG haar regelmatig kwijtraakte.

Na anderhalf uur mocht ik weer naar huis en als het goed is hoef ik ‘pas’ over vijf dagen weer naar het ziekenhuis. Op maandag naar Maastricht voor een medische groeiecho en op dinsdag weer naar ons eigen ziekenhuis voor een hartfilmpje en een afspraak met de gynaecoloog. Inmiddels hebben we dus een kleine hoofdomtrek, een stuitligging en een hoge bloeddruk. Ik vermoed dat we de komende tijd nog wel vaker ziekenhuis in, ziekenhuis uit zullen gaan!

Meer blogs lezen van Giulia?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Reageer op dit bericht