Mijn baby blijft een stuitligger en dit is de oorzaak! #Giulia

We lachen er hard om: onze dochter is in de buik al net zo eigenwijs als haar beide ouders bij elkaar! Maar spannend is het wel, als je baby letterlijk en figuurlijk dwarsligt. Op echo’s blokkeert ze maar al te graag het beeld met een armpje of draait ze lekker weg van de camera en al zeker vanaf twintig weken ligt madam in stuit. Wekenlang kregen we te horen dat ze nog tijd genoeg had om zelf te draaien, tot ze die tijd niet meer kreeg …

Inmiddels is mijn buik letterlijk blauw, groen en geel van al het geduw en getrek van de versiekundigen. Twee pogingen in één week: we hebben ons best gedaan. Natuurlijk stond ik open voor een versie, want ik wilde niets liever dan natuurlijk bevallen. Dat het geen pretje zou zijn had ik wel verwacht, maar dat ik alvast zou moeten oefenen met puffen, zag ik toch niet aankomen. Jeetje, wat deed dat pijn!

Lees ook

Volgens de gynaecoloog en twee verloskundigen die samen ons meisje probeerden te draaien, deed ik het echter super. Ze waren trots op me! Pfieuw, een opluchting. Op internet las ik dat sommige vrouwen een versie zelfs als pijnlijker ervoeren dan de bevalling zelf, dus wat dat betreft had ik een goede voorbereiding gehad. Het was alleen wel zo handig geweest als het ook daadwerkelijk was gelukt onze dame te draaien!

Na de eerste poging kon ik twee dagen nauwelijks bewegen van de pijn in mijn buik. Au, ik wist in ieder geval ook al enigszins hoe het zou voelen om beperkt te zijn door de wond van een keizersnede. Vlak bij de plek waar ze dan zo’n mooie rits maken, hadden ze de billen van ons meisje namelijk stevig te pakken gehad.

We kregen een aantal dagen om bij te komen, dus grepen we de kans om nog iets anders te proberen: moxa therapie. We lazen er veel goeds over en na één sessie bij een therapeut konden we thuis aan de slag. Dat weekend stond volop in het teken van die zwarte sigaren afvuren op mijn kleine tenen en ons dametje reageerde er duidelijk op. Ze lag heerlijk druk te trappelen en verplaatste zelfs af en toe een stukje in mijn buik! Maar draaien? Ho, maar!

Maandagochtend een laatste poging, op hoop van zegen. Met mijn nog duidelijk zichtbaar aanwezige blauwe plekken zag ik uiteraard op tegen de pijn, maar ik had er alles voor over om ons meisje alsnog te laten draaien. Eerst weer een klein uurtje aan de CTG, een echo maken …

En toen kregen we compleet onverwachts het nieuws dat we weken eerder hadden verwacht. Er zou wel eens een fysieke verklaring kunnen zijn voor de stuitligging van ons kindje! De gynaecoloog zag ‘per toeval’ iets tussen het hoofdje van onze dame en haar voetjes. ‘Het lijkt wel een soort tussenschot!’

Ze vond het echter geen reden om niet alsnog een tweede draaipoging te ondernemen, nu ik immers toch al helemaal voorbereid was op wat er zou gaan komen. Ze probeerden het vooruit en achteruit en nog eens vooruit, maar net als vorige week leek madam na een klein stukje alweer te blokkeren. Ik voelde haar hoofdje zelfs twee keer letterlijk terug ‘ploppen’!

Je raadt het al: precies daar waar de gynaecoloog een kwartiertje eerder opeens iets vreemds op de echo had gezien. Zouden we dan al die moeite voor niets hebben gedaan? Daar kregen we die middag antwoord op. We moesten namelijk weer terug naar het ziekenhuis voor een groeiecho en manlief maakte direct gebruik van de situatie door te vragen of de echoscopiste eens naar dat vermoedelijke tussenschot kon kijken.

Niet te missen! Zou je denken … Waar hebben al die verloskundigen en artsen de afgelopen weken en maanden naar gekeken? Waarom heeft niemand dit eerder gezien? Overduidelijk zagen we zelf dat mijn baarmoeder de vorm van een hartje heeft en ons dametje helemaal geen kant op kan. Er zit simpelweg een stuk baarmoederwand tussen haar hoofdje en haar voetjes!

Dit verklaart waarom ze al die tijd al in stuit ligt: ze kán niet anders. Misschien verklaart het zelfs wel haar kleinere hoofdomtrek, want ze ligt met haar hoofdje veilig weggestopt in een holletje. Al die tijd kregen we wel al te horen dat ze met haar neus tegen mijn baarmoederwand aan lag, maar niemand die zich afvroeg waarom?

Stiekem voelde ik me een klein beetje schuldig, dat we onze dochter zo eigenwijs hadden genoemd terwijl ze geen andere mogelijkheid heeft dan in stuit liggen. Met 36 weken hebben we eindelijk duidelijkheid over de reden van haar positie, maar tegelijkertijd roept deze ontdekking alleen maar meer vragen op. Naast de frustratie over waarom niemand dit eerder heeft ontdekt, zijn er ook zorgen. De eindstreep is in zicht, maar zowel voor als na die tijd hopen we nog een heleboel antwoorden te krijgen!

Meer blogs van Giulia lezen?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Leave a comment (6)