Mijn derde bevalling #Annette

Al weken vroeg ik mezelf af: hoe weet ik nou zeker wanneer de bevalling begint? En hoe voelt dat ook alweer? Nou, toen de eerste echte wee voorbij kwam, wist ik het meteen weer. Oh ja, het is begonnen. De baby komt eraan!

Elke vijf minuten verschuif ik ongemakkelijk heen en weer op de bank. “Wat ben je onrustig? Komt de baby er soms aan?” vraagt mijn moeder terwijl we koffie zitten te drinken. Harde buiken heb ik inmiddels dagelijks, maar vanavond zijn ze wel wat intenser dan normaal. “Ah, het is vast niks. Gewoon harde buiken”, zeg ik nonchalant, maar zodra mijn ouders de deur uit zijn bel ik toch de verloskundige die meteen komt kijken.

Lees ook

Zodra ze de kamer binnenloopt sta ik net een harde buik weg te puffen. “Ja hoor, ik denk dat ik kan blijven”, zegt ze opgewekt. “Ga maar liggen, dan gaan we even kijken.” Terwijl ze tussen mijn knieën door naar me omhoog gluurt steekt ze een duim omhoog. “Meid, ik ga mijn tas pakken. 5 centimeter ontsluiting, het is begonnen.” Een beetje verrast en zenuwachtig tegelijk mompel ik; “echt waar? Gaat het nu echt gebeuren?” Ze knikt lachend en stelt voor dat ik onder de warme douche stap om lekker te ontspannen, terwijl zij alles klaar zet voor mijn eerste thuisbevalling.

De weeën blijven netjes komen en voor ik het weet zit ik op 8 centimeter. Dat gaat mooi, denk ik nog, alleen voel ik me ook met de minuut angstiger worden. Straks wordt het laatste stuk weer net zo heftig als de vorige keer. Of wat als de baby stilgeboren wordt, mijn vorige zoon moest aan de beademing, omdat het te snel voor hem ging. Of wat als mijn placenta niet goed loslaat? Kan de ambulance ons huis wel vinden? Wat nou als ik enorm veel bloed verlies? Of is er eigenlijk weleens iemand flauwgevallen tijdens het bevallen, want ik heb nog niks gegeten en voel me een beetje gammel! De vragen schieten door mijn hoofd en alles in mij roept; ‘nee, ik wil niet meer!!!’

En dat is precies waar mijn lichaam naar luistert. Jij wil niet meer? Oké, dan stoppen we. En bij 8 centimeter ontsluiting vallen de weeën volledig stil. Terwijl er nog wat vruchtwater langs mijn benen sijpelt om me eraan te herinneren dat ik toch echt middenin een bevalling zit, val ik bijna in slaap. Na een uur stilte kijk ik een beetje ongemakkelijk naar mijn verloskundige en de kraamhulp die geduldig in de woonkamer zitten te wachten. “Sorry, er gebeurt niks meer en ik weet niet wat ik kan doen om dat te veranderen”, zeg ik verontschuldigend. “Ga jij maar even op de wc zitten”, zegt de verloskundige resoluut. “Kijk maar of die houding wat doet.”

Terwijl ze ondertussen mijn ene angst na de andere probeert weg te praten, beginnen de weeën langzaam weer op gang te komen. “Als het nu toch niet doorzet, dan kunnen we ook naar het ziekenhuis gaan om wee-opwekkers te gebruiken”, zegt de verloskundige. Dat lijkt voor mij de laatste druppel te zijn, want vanaf dat moment gaat de knop om en denk ik; ‘het interesseert me niet meer wat er allemaal mis kan gaan, die baby komt er NU uit!’

Een half uur later zit ik eindelijk in de beroemde “bubbel” mijn weeën op te vangen. Ik heb geen idee wie allemaal mijn handen heeft vastgehouden, mijn rug heeft gemasseerd of een kussen onder mijn hoofd heeft gelegd, maar het heeft allemaal geholpen! Wanneer ook de tweede vliezen breken gaat het snel en na tien minuten persen, mag ik huilend van opluchting en geluk mijn zoon zelf aanpakken en op mijn buik leggen.


Onze lieve Sean William O’Shea is eindelijk geboren!  

Lees meer blogs van Annette

Annette van den Berg

Annette (33) is getrouwd met een rasechte Ier uit Dublin, waar het gezin ook een paar jaar heeft gewoond. Nu zijn ze samen met hun twee kinderen, Jonah Gabriel (5) en Finn Frederick (2), weer terug in Nederland. In september is ze bevallen van een derde zoon Sean. Naast freelance schrijver is Annette ook Mama & Baby pilates instructrice om moeders fit door de zwangerschap heen te loodsen en om daarna ook weer goed te herstellen. Schrijven en reizen zijn haar grote passies, al komt ze tegenwoordig niet veel verder dan de dagelijkse ritjes naar school en weer terug.

Leave a comment (1)