Mijn keizersnee: een eerlijke terugblik #Sharon

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik met mijn dikke buik programma’s keek over bevallen. One born every minute en Bevallen met … Ik zag veel, wellicht iets té veel. Zo was ik ook getuige van de bevalling van een vriendin. Naarmate de weken vorderde, werd mij steeds duidelijker wat ik wilde. Een zo natuurlijk mogelijke bevalling met minimaal medisch handelen. Mijn grootste nachtmerrie was een keizersnee, maar dat zou mij niet overkomen. Toch?! 

Tegen het einde van mijn zwangerschap had ik een enorme toeter en kon onze pixel nog steeds de rugslag doen in mijn buik. Ik moest daarom regelmatiger langskomen bij de verloskundige om te controleren of ze goed ‘vast’ lag. Daar bleef twijfel over. In geval van gebroken vliezen moest ik direct gaan liggen en de verloskundige bellen. Wanneer het hoofdje niet vast lag, kon de navelstreng klem komen te zitten met alle gevolgen van dien. Zodoende durfde ik de laatste weken de deur haast niet meer uit. Ik zag mezelf al in een gangpad van de supermarkt liggen …

Lees ook

Ik herinner mij de bewuste woensdagavond nog goed … we waren aan het stoeien en ik moest keihard lachen. En daar was ineens een straal vocht dat op de grond kletterde. Enthousiast en blij als een kind belden we de verloskundige. Na de controle bleek het inderdaad vruchtwater en werd ik naar het ziekenhuis gestuurd voor een verdere controle. Alles was prima en ons meisje lag goed. Ik mocht weer naar huis, omdat de weeën niet op gang waren. Dit bleef zo in de dagen die volgde. Achteraf gezien had ik een hoge scheur in mijn vliezen.

Een ballonnetje op vrijdag moest uitkomst bieden en na 24 uur kwam de bevalling op gang. Vervolgens braken ze mijn vliezen en ging alles in rap tempo, maar mijn ontsluiting stagneerde op vijf centimeter. Ons kleintje werd continu door een schedelelectrode in de gaten gehouden. Na een ruggenprik werd op zondagmiddag duidelijk dat ik en ons meisje ‘op’ waren.

De gevreesde woorden ‘het wordt een keizersnee’ klonken uit de mond van de arts. Ik barstte in tranen uit en het voelde alsof mijn lijf faalde. Binnen 20 minuten lag ik op de koude operatietafel met vastgebonden armen. Na een hoop geduw en getrek hoorde ik de eerste kreet van onze dochter. Wat een zegen en een emoties!

Terugkijkend vind ik het nog steeds lastig dat ik mijn meisje niet direct op mijn lichaam kreeg, haar niet meteen kon knuffelen en ik de eerste dag hallucinerend van de morfine niet bewust heb meegemaakt.

Ook vind ik het nog steeds moeilijk dat ik de eerste dagen niets heb kunnen doen. Geen luier verschonen, niet aankleden of andere vorm van verzorging. Ik ben dankbaar voor de medisch specialisten die ons hier doorheen hebben geholpen, maar vond de ervaring eerlijk gezegd heel erg heftig.

Mijn grootste liefde en het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt vloeide samen met mijn heftigste ervaring ooit. De clichés zijn overigens waar. Uiteindelijk is het alles waard om mama van dit geniale meisje te mogen zijn!

Lees ook van Sharon: Weerstand waar ben je!?

Lees meer blogs van Sharon

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (1)