Mijn lichaam is niet meer alleen van mij #Giulia

Natuurlijk weet je dat als je zwanger bent, je je lichaam moet delen. De eerste keer dat je het hartje van je kind hoort kloppen is magisch, maar op dat moment dringt het waarschijnlijk nog niet echt tot je door dat dat hartje echt in jouw buik klopt. Dat deed het bij mij tenminste niet. Ik vond het maandenlang onwerkelijk dat er echt een kind in mij groeit. Ik keek naar de echo’s, maar die hadden net zo goed van iemand anders kunnen zijn.

Pas toen ik haar veelvuldig voelde schoppen en mijn buik heen en weer zag gaan, begon het tot me door te dringen. Mijn lijf is niet meer alleen van mezelf: er groeit echt iemand in mij! Inmiddels ben ik niet anders meer gewend. Mijn buik doet rare dingen, daar heb ik zelf geen controle meer over. Ik kan er echter intens van genieten, moet er soms hard om lachen en zou er uren naar willen blijven kijken. Ze doet dit al zo’n drie maanden en toch blijft elk schopje speciaal!

Lees ook

Maar is het heel raar om soms het idee te hebben dat het toch ook wel weer prettig is om mijn lijf weer voor mezelf te hebben? Ik voel me schuldig als ik dat denk. Deze periode duurt maar zo kort en je weet maar nooit of je het nog eens mee mag maken. Ik wil dus het liefst elk schopje vastleggen en ieder moment met ons meisje in mijn buik koesteren. Het lijkt me heel akelig als mijn buik straks leeg is en ik geen getrappel meer voel. Ergens lijkt het me echter ook wel weer fijn: rust in de tent.

Moeilijker vind ik wat de zwangerschap in de rest van mijn lijf teweegbrengt. Alles wat ons meisje doet vind ik heerlijk! Maar wat mijn lijf er soms omheen verzint, dat maakt me onzeker. Last van mijn bekken is niet zo’n probleem, dat kan tenminste geen kwaad voor haar. Maar hoe zit het met de pijn onder mijn schouderblad? Die tintelingen rechts onder mijn ribben? Mijn bloeddruk? Vermoeidheid en duizeligheid? Buikkramp?

Het menselijk lichaam heeft me altijd al geïntrigeerd, hoewel ik het ook spannend vond en vind om iets te voelen dat ik niet kan verklaren. Nu ik aan het eind van mijn zwangerschap kom, wordt dat er absoluut niet minder op. Bij elke twijfel kan ik me namelijk afvragen: is zij het of ben ik het? We wonen met z’n tweeën in mijn lijf, dus wie veroorzaakt dat wat ik voel?

Veel belangrijker zelfs: voor wie kan het iets kwaad wat ik voel? Vanochtend lag ik weer een tijdje in het ziekenhuis, want ik voelde pijn rechts onder mijn ribben én mijn bloeddruk was aan de hoge kant. Genoeg reden om alarmbellen af te laten gaan! Gelukkig bleek er vooralsnog niets aan de hand, maar over drie dagen mag ik terugkomen voor een nieuwe ronde onderzoeken. Het is immers voor iedereen gissen wat er allemaal speelt in zo’n huis voor twee.

Met zo’n 8 weken te gaan voel ik me elke dag zekerder, maar toch ook onzekerder. Haar kansen worden natuurlijk met de dag groter, maar ook de risico’s nemen met de dag toe. Het wordt steeds realistischer dat ze straks echt bij ons ligt en in het kamertje slaapt dat we nu eindelijk voor haar ingericht hebben! Tegelijkertijd zijn er ook steeds meer signalen waar ik als zwangere op moet letten en speelt er steeds meer in mijn lijf dat ik niet kan verklaren.

Mijn hele zwangerschap al heb ik het gevoel dat ze eerder komt dan op de uitgerekende datum. Hoe meer onderzoeken ik moet ondergaan, hoe meer ik mijn eigen drang om alles klaar te hebben begrijp. Terwijl ik vandaag aan de bloeddrukmeter en CTG lag, schoot het scenario door me heen waarin ze me vertelden dat ze haar acuut zouden gaan halen. Daar ben ik nog niet klaar voor!

Hoewel ik er alles aan doe om over een week of twee wel volledig voorbereid te zijn op de komst van ons meisje, hoop ik toch van harte dat ze nog een tijdje veilig bij mij binnen blijft bivakkeren. Mijn lijf is niet meer alleen van mij, maar ondanks mijn onzekerheden deel ik het met alle liefde met haar!

Meer blogs lezen van Giulia?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Reageer op dit bericht