‘Mijn prenatale depressie was loeizwaar, pikzwart en doodeng’ #Gastblog

Mijn tweede zwangerschap verliep al vanaf het begin een tikkeltje anders dan de eerste. Geen enkele zwangerschap is hetzelfde natuurlijk, maar nu had ik wel iets om te kunnen vergelijken. Sowieso had ik ietwat last van ochtendmisselijkheid, geen vreetbuien deze keer maar ook lichamelijk ging het onmiddellijk bergafwaarts.

Nu had ik al ruim een jaar niet meer gesport, de kilo’s zaten er nog aan, maar ook de kwaaltjes kwamen terug om de hoek kijken. Die waren eigenlijk nooit weggeweest. Lage bloeddruk, rugklachten. Ik had ze allemaal. Blijkbaar zat de traumatische herinneringen van mijn eerste bevalling goed verstopt en ze stonden ook klaar om terug tevoorschijn te springen. Maar natuurlijk!
Bij een zwangerschap hoort ook een bevalling, maar mijn brein had dat mooi weggemoffeld.

Lees ook

Tot die dag bij de verloskunde. She said the magic words: “Al nagedacht over jullie geboorteplan?” Alsof er iemand met de vingers knipte en mijn dam brak. Mijn brein had 16 weken met man en macht alle herinneringen geblokkeerd. Als een lawine kwam het allemaal terug. En hard dat het aankwam. Na een weekje ben ik terug gaan werken. In overleg met mijn baas ben ik voor 50% teruggekomen. Ik snoof het sociaal contact met volle tuigen op. Ik was daadwerkelijk hyper dat ik terug onder de mensen was. Maar ook dat vrat enorm veel energie.

Na anderhalve week terug te zijn kreeg ik mijn nekschot. Deze kwam in de vorm van een paniekaanval. Miserabel, slecht, boos, hopeloos, gevangen. Dit is maar een kleine greep uit de vele emoties die voorbij kwamen . Maar wat mij vooral is bijgebleven zijn de donkere gedachtes. Die waren pikzwart, loeizwaar maar oh zo confronterend. Doodeng. Doodsbang was ik ook. Heb momenten gehad waar ik geen uitgang meer kon vinden en het voelde alsof ik erin bleef hangen. Verstikkende was het. En eenzaam. Want niemand kon mij helpen. Ik was gevangen in mijn eigen lichaam met mijn eigen gedachten. Gedachtes die ik niet kon uitzetten.

Een dieptepunt was eveneens ons oriënterend gesprek in het ziekenhuis, waar Mika geboren is. De gynaecologe van dienst verklaarde mij voor gek dat ik een traumatische ervaring aan mijn eerste bevalling zou hebben overgehouden. Tenslotte was alles in theorie goed gegaan.

Nee! Mevrouw-Voor-Wie-Ik-Slechts-Een-Nummer-Was. Nee! Dit is allesbehalve aan jou en jij gaat mij niet gek laten maken. Jij gaat er niet voor zorgen dat ik twijfel aan mijn gevoelens en oprechte angst. Ik durf met een trotse rug zeggen dat praten mijn leven heeft gered. Want zo voelt het ook echt. Ik ben van nature iemand die alles opkropt en praten doe ik sowieso niet uit mezelf. Ik lul mezelf er wel uit. Maar zo werkt het niet.

Ik zat op een boot en kon er niet meer af. Ik moest het onder ogen zien te komen, want mijn zoon moet eruit. Uiteindelijk. Het beestje kreeg ook een naam: Prenatale depressie. Ik ben opgelucht dat het een naam kreeg. En trots op mezelf dat ik op tijd aan de bel heb getrokken en hulp heb gezocht.

Deze blog is geschreven door Zenia.

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht