Missed abortion gehad? Praat erover #Gastblog

Het is een dag in november in 2016. We zijn met de auto op weg naar familie en de reclames van zorgverzekeringen vliegen je om de oren. Voor de grap vraag ik of ik mijn zorgverzekering voor het komende jaar aan moet passen voor als we besluiten een kind te willen. “Misschien wel ja. Wanneer wil je daarmee beginnen?” Ik val zowat van mijn stoel, want voorheen was dat een topic dat bij hem voor paniekaanvallen zorgde.

In maart besloten we dat mijn spiraaltje eruit ging. Ons avontuur kon beginnen. We wilden wel even twee keer mijn menstruatie afwachten om meer zicht te hebben op mijn cyclus. Dat ging gelukkig allemaal vrij snel en half september was het zover. Een positieve test.

Lees ook

Door een zakenreis van mijn vriend moest de echo anderhalve week verzet worden. Nog langer wachten dus. Uiteindelijk zaten we bij de verloskundige, want die hadden zelf een echo-apparaat. Ik had een volle blaas en ze drukte het apparaat tegen mijn buik. Na wat zoeken zei ze dat ze niets zag, omdat mijn darmen erg in de weg lagen. Dat gebeurde wel vaker. Geen goed nieuws en geen slecht nieuws zei ze en we kregen een doorverwijzing voor een inwendige echo.

Mijn hoofd maakte overuren. Ik had een naar voorgevoel. Mijn kwaaltjes waren alweer minder geworden. Ik had nog opgezocht of je een miskraam kon hebben zonder bloedverlies. De volgende dag konden we al terecht.

De echoscopiste bracht het echo-apparaat in en begon te zoeken. Lang bleef het stil en ze bleef maar draaien. Ze vroeg wanneer we getest hadden. Ik moest minstens negen weken zwanger zijn. Er was geen hartactie die er met deze termijn echt moest zijn. Ons kind had waarschijnlijk nooit een hartslag gehad en was tussen de 5-6 weken gestopt met groeien. Ik had een missed abortion.

Stilte. Na wat wel een uur leek (een paar minuten) kwam het nieuws binnen en barstte ik in tranen uit. Ons kleintje zou nooit in mijn armen liggen. En dan moet je keuzes maken die je niet wil maken. Mijn test destijds gaf aan dat de bevruchting 2-3 weken geleden was. Ons kindje zat dus al 5-6 weken “voor niets” in mijn buik.

De verloskundige gaf me drie opties: medicatie, afwachten of acupunctuur om de miskraam op te wekken. Mijn eerste gevoel was dat het er meteen uit moest. Maar ik las veel horrorverhalen over de medicatie. Mijn oom is acupuncturist en dus belde ik hem. Hij heeft me toen behandeld en 13 dagen na de behandeling begon het bloedverlies. In de nacht van 16 november verloor ik ons kind.

Ik voelde me verdrietig, boos, wanhopig en onzeker. Ik bleek niet alleen te zijn. Op Facebook vond ik groepen met ruim duizend leden die allemaal een miskraam hadden gehad. En dat was niet de enige groep. Ook in mijn omgeving merkte ik dat ik niet de enige was. En toch wordt er niet veel over gesproken. Waarom? Ik weet het niet. Want juist erover praten helpt. Hoewel ik ook vaak de angst voel erover te beginnen.

Heb jij dit ook meegemaakt? Laten we erover praten.

Deze blog is geschreven door Marloes. 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (8)