Moederdilemma: droom volgen of thuisblijven? #Evelinn

Toen ik zwanger was van Mylène nam ik mezelf voor om zoveel mogelijk tijd met haar door te brengen. Ik wilde niks missen en wilde vooral niet dat mijn dochter vijf dagen per week in de opvang zou zitten. Een familie die een dag op zou passen was in ons geval geen optie, dus besloten we dat we van één salaris konden leven en ik thuis zou blijven met Mylène.

Ik genoot met volle teugen van alle kleine schattige babydingetjes die ze deed en maakte duizenden foto’s om elk moment vast te leggen. Poepluiers tot in haar nek, kots over me heen, zodat niet Mylène, maar ikzelf vier keer per dag moest omkleden. Ik nam het allemaal voor lief.

Lees ook

De eerste 1,5 jaar stonden volledig in het teken van mijn kleine onschuldige hummeltje dat al mijn aandacht verdiende. Wat ik niet door had omdat ik op zo’n enorme roze wolk zat was dat mijn wereld zich met de dag verkleinde. Hoe fijn ik zorgen voor mijn baby ook vond het was ook behoorlijk hard werken en mijn tijd voor vrienden of voor mezelf was volledig weg gevallen. Ik had minder tot geen contact met vrienden. Aangezien bijna iedereen nog kinderloos is in mijn vriendenkring begrepen ze maar weinig van mijn babygeneuzel en vroegen zich af wanneer ik weer eens normaal zou gaan praten en mee op stap zou gaan.

Na 1,5 jaar thuis zijn voelde mijn wereld zo klein dat ik echt het contact met mensen miste en weer ging solliciteren om weer wat  volwassen taal te kunnen spreken.  Ik vond een baan die perfect paste naast de baan van mijn vrouw, waardoor we amper opvang nodig hadden. Ik voelde me daar welkom en genoot van het werk en contact met collega’s.

Sinds ik thuis zit door een buikoperatie heb ik veel tijd om na te denken over wat ik wil. Mijn opleiding als Doula is bijna klaar en heb in het afgelopen jaar veel cursussen en opleidingen gevolgd om mij fulltime daar mee bezig te kunnen houden.

Wat houdt mij tegen vraag je je dan af? Waarom zou je je droom niet volgen? Het antwoord is simpel. Natuurlijk is vastigheid opgeven bij een baan die ik oprecht super leuk vind niet heel makkelijk. Wat mij het meeste tegen houdt is Mylène.

Zij zal meer naar de opvang moeten en ik heb minder tijd met haar. Als ik daar over nadenk krijg ik meteen al een gigantische knoop in mijn maag en schiet de paniek erin. 100 verschillende redenen om het niet te doen schieten dan door mijn hoofd. Echter, één duidelijke reden waarom ik het wel moet doen, namelijk: hier word ik gelukkig van.

Maar hoe gaat het voor haar zijn vijf dagen opvang? Waarschijnlijk hartstikke leuk spelen met alle kinderen en goed voor haar ontwikkeling. Maar waarom voel ik me dan toch zo slecht en maak ik me zorgen over haar? Ik wil dit zo graag, maar voel me bezwaard om mijn tijd met mijn dochter op te geven voor mijn eigen dromen.  Het voelt enorm egocentrisch.

Hebben jullie dit mee gemaakt? Hoe gingen jullie om met die knoop in je maag? Maar het allerbelangrijkste heb je doorgezet? Vertel!

Lees meer blogs van Evelinn

Evelinn van Oijen

Evelinn (33) is getrouwd met Stephanie en samen hebben ze een dochter Mylène van bijna 2 jaar. Ze zouden in de toekomst graag een broertje of zusje willen voor Mylène en zijn daarom op zoek naar een geschikte donor om hun gezin compleet te maken. Naast mama is Evelinn Hypnobirth docente en Doula in opleiding. Haar favoriete hobby: lekker uitgebreid koken.

Leave a comment (8)