Moeders gun jezelf dit: 9 maanden op, 9 maanden af

Meteen na mijn bevalling begon het te kriebelen. Mijn lijf was weer van mij! Ik mocht weer, ik wilde weer en ik vond dat het wel kon. Ik wachtte lekker die verplichte zes weken af en ging, na goedkeuring van de verloskundige, weer lekker sporten. Rustig opbouwen, volgens een strak schema. Ik was helemaal in de wolken, eindelijk kon ik mijn hoofd weer een beetje leeg rennen en alle stress van een nieuwe baby van me af rennen.

Maar al na drie weken werd ik keihard op mijn vingers getikt door mijn bekkenfysiotherapeut en mijn ruggendokter. Mijn redenatie was namelijk, als ik niks doe heb ik toch ook pijn, dus ik kan het niet slechter maken. De redenatie van mijn behandelteam was: je moet eerst ontzwangeren en herstellen voordat je weer iets kan. De bekkenfysiotherapeut duwde me een curve onder mijn neus. ‘Kijk, je bent nu op hetzelfde niveau qua lijf als toen je zeven maanden zwanger was. Weet je nog hoe zwaar dat was? Denk je dat wat je nu doet, dat je dat toen ook kon?’

Lees ook

Nou toen ik zeven maanden zwanger was, moest ik halve dagen gaan werken, omdat ik waggelend als een aangespoelde potvis mijn dagen sleet, dus oké. Chagrijnig, schoorvoetend en mokkend gaf ik toe. Oké. Ik sport wel niet meer. Ik wacht wel tot 1 januari voordat ik weer wat doe. Yoga mocht ik doen, of zwemmen. Maar daar haalde deze powergirl toch echt haar neus voor op. Als je halve marathons loopt met obstakels en drie keer per week krachttraining gaat doen, ga je toch geen yoga doen?

Laten we het aan de hormonen wijten, want ik zat dan liever thuis. Te wachten tot ik ontzwangerde. Want het scheen toch echt wel een dingetje te zijn dat moest gebeuren. Uiteindelijk gaf ik toe en ging ik toch yoga proberen, wat denk je? Ik heb net mijn tweede 10-rittenkaart gekocht. Verder lekker rustig aan gedaan, goed naar de fysio’s geluisterd en inmiddels ben ik over 1 maand officieel ontzwangerd. Ik heb bijna geen last meer van mijn hormonen (al vindt mijn man daar vast iets anders van).

Gisteren was het zover, ik vond het tijd om in de sportschool, waar ik sinds een maand rustige krachttraining doe om mijn buikspieren weer wat meer uit hun winterslaap te halen, eens een loopje op de loopband te doen. Een maand te vroeg, I know, maar kom op, ik was vijf maanden braaf geweest, Ik ben een rebel. Lekker op een rustig tempo jogte ik tussen alle speedy gonzalessen en fitgirls. Wat voelde dat heerlijk en wat een verschil tussen die eerste loopjes twee maanden na mijn bevalling. Dat was dus echt een slecht idee.

Je denkt dat je lijf het weer kan, maar ik durf nu uit eigen ervaring te zeggen dat dit hoogmoed is. Nu weet ik pas echt hoe het voelt als je baarmoeder niet als een baksteen op je enkels dondert en dat niet in je broek plassen eigenlijk heel makkelijk is.

Lieve mama’s, wat een druk kunnen we op onszelf leggen en ik denk dat ik hier de koningin in ben. Door schade en schande wijs, kan ik beamen, dat het waar is. Je gaat negen maanden op en negen maanden af. En als je jezelf het gunt om die negen maanden af te gaan, dan kun je weer lijnen en sporten als je lijf ook weer in betere conditie is. En ik beloof je, dat het dan veel beter gaat!

Lees ook: ‘Ontzwangeren: heftig of valt het allemaal wel mee?’

Marit Prins

Marit (31) is sinds 1 april 2017 mama van Ezra. Ze schrijft over haar belevenissen tijdens en na de zwangerschap, hoe je leven nooit meer hetzelfde zal zijn en hoe je daarmee om moet gaan. Ook als het allemaal een beetje anders loopt dan je jezelf hebt voorgesteld...

Reageer op dit bericht