Moederschap: ‘Niets zette mijn leven zó op zijn kop’

Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn na afgelopen jaarwisseling. Buiten knalde het vuurwerk de lucht in terwijl ik in het ziekenhuis mijn dochter vlak voor middernacht ter wereld heb gebracht. Met een vragende blik keek ik mijn vriend aan: Hoe heeft er zo’n bijzonder meisje uit ons samen kunnen ontstaan met haar grote blauwe ogen en donkere haren? Ik was blij toen we haar 24 uur later mee naar huis konden nemen, maar ik had geen idee wat me te wachten stond als nieuwe moeder.

De grootste uitdaging voor mij als moeder is door de huiluren komen van mijn dochter. Ik lees dat huiluren doorgaans één à twee uur duren, maar mijn dochter huilt gemiddeld vier uur per dag. Ze begint met huilen aan het einde van de namiddag. Ik overbrug een deel van de huiluren door met mijn dochter in de kinderwagen te wandelen.

Lees ook

Ze kijkt dan reikhalzend naar de bomen, ze lacht en ze gaat dan met de tong langs haar mond alsof ze wil weten hoe de boomblaadjes voelen en smaken. Na een tijdje valt ze even in slaap en bij thuiskomst is ze wakker. Als ik haar geen moment rustig krijg, dan wieg ik haar in mijn armen of houd ik haar vast.

Soms huilt ze zo hard dat haar gezicht rood aanloopt en ze zich helemaal probeert te strekken zoals ze deed bij buikkrampjes. Aan haar kleine oogjes zie ik dat ze moe is en aan haar druk heen en weer bewegende benen dat ze moeite heeft om rustig te gaan slapen. Ik voel me op die momenten machteloos als moeder, omdat ik denk dat ik het niet goed doe als moeder en ik er alleen voor mijn dochter kan zijn.

Als ik vol loop na haar dagen achtereen getroost te hebben tijdens haar huiluren, dan vraag ik mijn vriend om het over te nemen zodat ikzelf even kan huilen en de indrukken kan verwerken van mijn dochter die overstuur is. Mijn vriend is meestal de rust zelve. Hij zegt dat het vele huilen van haar hem minder doet, omdat hij weet dat alles oké is met haar ondanks dat ze huilt. Toch zie ik ook dat het hem ook iets doet, maar meer in de zin van dat hij medelijden met haar heeft als ze zo moet huilen.

Een buurman die papa is van een meisje van ruim een jaar oud zegt dat alles makkelijker wordt na drie maanden, terwijl ik op het schema dat ik tegenkom juist zie dat je kind na drie maanden juist langere periodes hangerig kan zijn door veranderingen die hij of zij doormaakt. Het is al met al dus een verrassing wat er verder gaat komen en hoe mijn leven verder op zijn kop zal worden gezet.

Voor nu wacht ik het gewoon maar af. Hoe voelde jij je de eerste maanden?

Deze blog is geschreven door Jo.

Lees ook: 6x dit ga je vergeten van je pasgeboren baby

Meer gastblogs lezen?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Leave a comment (5)