Na 5 miskramen opnieuw zwanger: ‘Ik geloofde er totaal niet meer in’ #Gastblog

Daar sta je dan met een positieve zwangerschapstest in je handen. Blij totaal niet. Enige wat ik me afvraag wanneer gaat dit nu weer mis. Waarom ik dit denk? Ik heb al 5 miskramen gehad, waarom zou dit wel goed gaan? Ik heb vorige maand te horen gekregen dat ik een chromosoom afwijking heb. 

Toch ben ik zwanger, ik mag hierna iedere week komen voor een echo. Iedere week ga ik er heen met het idee: ik krijg nu te horen dat het hartje niet meer klopt. En dan, wat gaan we doen? Gaan we het operatief of met pillen weg halen? Ik had weinig vertrouwen dus.

Lees ook

Dan ben ik ineens 12 weken zwanger. En moet ik me ingaan schrijven. Waar ik geen zin in heb, want dan krijg je post en brieven en reclame met allemaal blije foto’s. Door de chromosoom afwijking krijg ik een aantal testen, ook om te kijken of het levensvatbaar is.

En steeds komen de testen goed terug. De 20 wekenecho was goed. De laatste test is de vruchtwaterpunctie. Als ik in de supermarkt telefoon loop, klinkt mijn mobiel. Nummer onbekend. Ojee nu komt het, maar nee. Ik krijg te horen dat alles goed is.

Met mijn en ik man denken we na over een babykamer. We kopen spullen en verven de muren. Ik ben toch ineens 22 weken zwanger. Ik voelde me gelukkig. Ik krijg een kind en dit kamertje wordt eindelijk gevuld. Dat gevoel van geluk en liefde. Wauw!

Ik ben nu over de 22 weken zwanger en ik bel mijn man. Ik voel me niet zo lekker, ik bel de gynaecoloog even. Ik moet langskomen. Wat blijkt? Mijn baarmoederhals is tekort. Ik moet één nachtje blijven. De volgende dag word ik overgebracht met de ambulance naar een ander ziekenhuis.

En dan krijg je de hele dag gesprekken. Als je kind nu geboren wordt is de overlevingskans 10 procent en  dan kan het een handicap hebben. Iedere keer weer een andere arts met weer een ander rotverhaal. Het enige wat er in mijn hoofd zit is: ik kom straks thuis, in een huis met een kinderkamer. Wedden dat ik daar straks weer alleen sta. Ik voel me verschrikkelijk.

Om 22.00 uur komt er nog een arts. Ik heb nog een mogelijkheid. De arts zegt: “Ik kan je opereren. Ik zet dan een bandje om je baarmoeder heen en dan kun je je zwangerschap tot 36 weken uitdragen en dan halen we je bandje weg.” Ik heb alle risico’s aangehoord, maar we besluiten het te doen. Op naar de OK.

Ik word wakker en ik krijg te horen dat mijn vliezen zijn gebroken en de operatie niet gelukt is. Ik word naar mijn kamer gebracht en mag niet meer naar huis. Ik krijg longrijping voor de baby en weeënremmers toegediend. Uit bed mag ik niet, en uiteindelijk maar twee keer per dag 25 meter lopen. Ik krijg regels om te plassen: zoveel natte watjes voor het plassen zo veel erna. Ook liggen er doeken in bed, mijn vruchtwater blijft maar lopen.

Iedere dag dat mijn baby blijft zitten is goed. En dan komt het moment dat je gaat kijken wat de NICU inhoudt, want waar komt mijn baby zo terecht? Ik schrik van de hele rij met couveuse met allemaal hele kleine baby’s zo groot als mijn hand met veel slangetjes en draadjes. Mijn hersenen voelen als pudding, daar zit je dan met je man op een kamer. We zijn er stil van. Wat moeten we hiervan zeggen?

Dan ben ik 30 weken. Ik lig hier al 7 weken in bed. En de overlevingskans is nu echt beter. Artsen worden positiever en inmiddels ken je het ziekenhuispersoneel bij naam. Je komt erachter dat er mensen voor je klaar staan, maar ook dat ik mij vreselijk in mensen heb vergist. Dat heeft mij veel verdriet gedaan. Soms beleef ik echt hele donkeren dagen en soms zijn ze geweldig en vliegt de dag voorbij. Een ware rollercoaster.

Op zondag ben 30 weken + 2 dagen. Om 01.32 wordt een kleine baby op mijn buik gelegd. Ik kan nog net vragen: wat is het geworden? Ik heb een meisje gekregen en weg is ze! Een kamer verder staat een heel artsenteam klaar. Je hoort je baby niet huilen als ze zo klein is, dus je weet niet wat er gebeurt. Ze wordt langs gereden in de couveuse en ik zeg tegen mijn man: “Laat haar niet alleen!” En ineens lig je daar zelf weer alleen.

Na twee dagen word ik ontslagen uit het ziekenhuis en mag ik naar huis. Ons kleine meisje is een vechter en wordt op de derde dag overgebracht naar een ander ziekenhuis.

Waar je de NICU-verpleegkundigen leert kennen als mensen waar je heel snel van gaat houden, omdat ze zo goed voor ons meisje zorgen. Maar je vindt ze ook vreselijk, omdat ze mijn meisje vasthouden als ik er niet ben en haar troosten. De mensen die alles weten en waarvan je zo snel mogelijk alles wilt leren, omdat ik dan zelf voor haar kan zorgen.

Na 8 weken is ze alarmvrij. De draadjes mogen van haar af. En mag ik de monitor uitzetten, die monitor die ons houvast gegeven heeft over hoe het met haar ging. Nu gaan we dit zelf ervaren en nu moeten wij weten of ze het goed doet. Spannend. Nog een nachtje in het ziekenhuis en dan mogen we naar huis. Met zijn drietjes.

Deze blog is geschreven door een anonieme mama.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht