Nina bevalt: ‘hij is blauw en ademt niet …’

Het is zondagmorgen 7.00 uur. Abel ligt al tussen ons in en ik hoor de slaapkamerdeur opengaan. Het is Vince. Tuttend met zijn knuffeltje komt ook hij in het grote bed liggen en dut daar nog een beetje na. Ik draai me moeizaam op mijn andere zij. Mijn voedingskussen als buffer tussen mijn dikke buik en de trappelende voetjes van mijn peuter. Ik voel een herkenbare kramp en besef me dat we vandaag ons kindje gaan ontmoeten.

Wat een luxe dat ik vandaag mag gaan bevallen. Het is zondag, iedereen is makkelijk bereikbaar en bovendien heb ik net mijn nachtrust achter de rug. Laat maar komen zou ik zeggen. “Zal ik mijn ouders vast bellen?” vraagt mijn man. “Nee, ik ga eerst even douchen, kijken of het echt doorzet”  Onder de douche wrijf ik over mijn buik. Tranen van geluk glijden over mijn wangen. Het is spannend, bijzonder, mijn zoontjes krijgen er een broertje of zusje bij! En ik mag gaan beginnen, eindelijk! Wat ben ik daaraan toe…

Lees ook

Ik bel de verloskundige en ze geeft aan dat ze er over een uur kan zijn, of dat oké is? Ik volg mijn gevoel en antwoord “ja”. De weeën worden krachtiger en ik wil naar onze slaapkamer toe. Het ruikt er naar een mix van frisse ochtendlucht en gewassen beddengoed. Het gefilterde daglicht dat door de overgordijnen heen schijnt maakt onze slaapkamer mijn oase. De perfecte plaats om ons kindje te gaan ontmoeten. Ik ben gelukkig.

Ik kan de weeën goed opvangen. Het is zo rustig. Zo stil. Kees is bij me en de verloskundige en de kraamhulp wachten beneden totdat het zover is. Dan is het moment daar en mijn hart maakt een sprongetje. De persweeën dienen zich aan en ik heb volledige ontsluiting. Fantastisch! Dit is een droombevalling.

En dan…. verandert alles. Ik pers en pers. Op mijn rug, op mijn zij, op de baarkruk. Mijn blaas wordt met de katheter geleegd en er wordt nog eens gevoeld of de baby toch niet in stuit ligt. Nee…. alles lijkt in orde maar waarom komt de baby niet? Het voelt alsof ik tegen een muur zit te persen. Er is geen beweging in te krijgen.

De droombevalling verandert in een nachtmerrie. We moeten actie ondernemen. Een ambulance wordt gebeld en 20 min later zijn we in het ziekenhuis. Ik kan mijn hoofd niet meer koel houden. Ik ben bang en heb pijn. De baby moet er NU uit! Binnen mum van tijd ben ik omringd door een team specialisten. Met wat hulp wordt het hoofdje dan toch geboren. Maar dan slaat de paniek toe. De baby zit vast. Zijn schouders zitten vast. Zuurstofgebrek is nu het grootste gevaar. Ik moet allerlei capriolen uithalen om mijn baby geboren te laten worden maar niets lijkt te helpen. Het is de gynaecoloog die mijn baby bevrijd waardoor hij geboren kan worden.

Daar ligt hij op mijn borst, mijn zoon: Skanne. Hij is blauw en ademt niet. Snel wordt hij weer van mijn buik gehaald en het team verplaatst zich van mij naar hem. Ik zie hem niet. Maar ik hoor hem! Ja ik hoor hem! Hij huilt! Een slaak van opluchting gaat door de kamer. Het gaat goed. Het komt goed.

Pas in de dagen erna besef ik me dat deze bevalling anders had kunnen aflopen. Ik voel me schuldig omdat ik zo graag thuis wilde bevallen. Scenario’s spoken door mijn hoofd wat er zou zijn gebeurd als Skanne’s hoofdje thuis was geboren. Nee die gedachten kan ik niet verkroppen. Mag ik ooit nog eens een kindje op de wereld zetten dan doe ik dat in het ziekenhuis.

nina1

 

 

Nina Akerboom

Nina (30) is moeder van Abel (4) en Vince (2) en in verwachting van haar derde. De oprichter van ninaneeltje.blogspot.nl is twee dagen per week peuterleidster op een holistisch kinderdagverblijf. Echtgenoot Kees speelt professioneel basketbal en daardoor ziet hun leven er net even anders uit dan normaal. In dit mannengezin is geen dag hetzelfde.

Leave a comment (2)